![](https://focus-wtv.tv/wp-content/uploads/2023/03/Trans.jpg)
Er is momenteel een gevaarlijke escalatie van transfobie gaande. Politiek rechts in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk zijn bezig met het terugdraaien van burgerrechten voor transgenders in het bijzonder en LHBT’s in het algemeen. Dit wordt gedreven door een samensmelting van reguliere conservatieve partijen, extreemrechts, christelijke fundamentalisten en rechtse shock jocks en tabloids.
Bijna elk rechtsgebied in de VS heeft momenteel ten minste één stuk anti-transwetgeving voor zijn wetgevende macht. Volgens de website Trans Legislation Tracker zijn er sinds begin 2023 op staatsniveau in het hele land 471 wetsvoorstellen ingediend die gericht zijn op transgenders. ze uit het openbare leven en ontzeggen ze toegang tot alles, van gezondheidszorg en wettelijke erkenning tot onderwijs, badkamers en sport.
Vijftien anti-transwetten zijn dit jaar al aangenomen door de door de Republikeinen gedomineerde wetgevende macht. Dit volgt op 26 overleden vorig jaar. De meest beruchte is Florida’s “Don’t Say Gay”-wet, een serieuze aanval op de vrijheid van meningsuiting die discussie en erkenning van LHBT’s op openbare scholen effectief verbiedt. Sindsdien heeft het Florida Department of Health officiële richtlijnen uitgevaardigd dat transkinderen geen kleding mogen dragen of voornaamwoorden mogen gebruiken die overeenkomen met hun geslacht.
Tennessee gaat nog verder. De staat zal nu genderexpressie in het openbaar controleren onder het mom van een verbod op drag-uitvoeringen. Het laatste wetsvoorstel, dat op 2 maart in werking is getreden, definieert drag-artiesten als “mannelijke of vrouwelijke nabootsers” – een verraderlijke manier om simpelweg transgender zijn strafbaar te stellen.
Veel van de wetsvoorstellen hebben tot doel het verstrekken van genderbevestigende gezondheidszorg, zoals puberteitblokkers of hormoonvervangingstherapie, aan transkinderen strafbaar te stellen. Een aantal van hen zou openstaan voor kindermisbruik ten laste van ouders die hun kinderen toegang geven tot zorg. Tenzij geblokkeerd door de rechtbank, zal een vorig jaar aangenomen wet in Alabama op 8 mei in werking treden, waardoor dit een misdrijf wordt dat bestraft kan worden met maximaal tien jaar gevangenisstraf. Gezondheidswerkers die genderbevestigende zorg verlenen, of in sommige gevallen zelfs alleen maar aanbevelen, riskeren ook gevangenisstraf en intrekking van hun vergunning. Volgens een studie van het Williams Institute uit 2022 woont meer dan een derde van de transjongeren in staten die de toegang tot genderbevestigende zorg al hebben beperkt of momenteel rekeningen overwegen die dit zouden doen.
Tot voor kort golden de meeste wetsvoorstellen die transitiezorg aan banden legden alleen voor mensen onder de achttien jaar. Republikeinen proberen in verschillende staten deze verboden uit te breiden tot 21 jaar. Een wetsvoorstel in Oklahoma gaat het verst door te proberen de toegang te verbieden voor mensen onder de 26 – ver boven elke algemeen aanvaarde drempel voor volwassenheid. Republikeinen proberen dat ook in werkelijkheid deze verboden uit te breiden tot transgenders van alle leeftijden door de verzekeringsdekking voor genderbevestigende zorg te blokkeren en te voorkomen dat door de overheid gefinancierde voorzieningen deze verstrekken.
De huidige golf van anti-transwetgeving volgt op het terugdraaien van de wettelijke bescherming voor transgenders onder de regering-Trump en de zogenaamde “badkamerrekeningen” die transgenders verbieden om gendergeschikte openbare toiletten te gebruiken. Er worden meer van deze wetsvoorstellen ingediend, waaronder een die vorig jaar in South Dakota werd geïntroduceerd en die zou vereisen dat openbare voorzieningen worden gescheiden op basis van “biologisch geslacht”. Dit wordt door het wetsvoorstel gedefinieerd als “de genetica en anatomie van de persoon die bestond op het moment van de geboorte van de persoon”, wat betekent dat een bijgewerkte geboorteakte – die al moeilijk toegankelijk is in South Dakota – geen vrijstelling zou bieden.
In het VK zijn ook voorgestelde wijzigingen in de Gender Recognition Act (GRA), die het proces voor transgenders om legaal van geslacht te veranderen, zou vereenvoudigen, onder vuur komen te liggen. In het bijzonder het voorstel om af te stappen van een medische benadering die transgenders pathologiseert door een diagnose van “genderdysforie” te eisen, naar zelfidentificatie, of transgenders toe te staan hun geslacht te bepalen zonder tussenkomst van medische professionals.
Sinds de voorgestelde wijzigingen hebben delen van de media en nieuwe anti-translobbygroepen zoals Woman’s Place UK een venijnige campagne tegen hen gevoerd. Andere organisaties, waaronder Standing for Women, opgericht door de extreemrechtse transfobe activist Kellie-Jay Keen, voeren campagne om de GRA helemaal in te trekken en te voorkomen dat transgenders wettelijk worden erkend als hun geslacht.
In januari deed de Britse regering een beroep op nooit eerder gebruikte bevoegdheid om de Schotse wetgeving tot wijziging van de GRA te blokkeren, waardoor het voor transgenders gemakkelijker zou zijn geworden om van wettelijk geslacht te veranderen. De Conservatieve Partij is van oudsher verdeeld over haar benadering van de GRA; deze ongekende beweging duidt op een verharding van zijn positie.
Ook in het VK ligt het vermogen van transgenders om medisch over te stappen onder vuur. In april vorig jaar kondigde Tory-minister van Volksgezondheid Sajid Javid een onderzoek aan naar de behandeling van transkinderen. Sprekend in het parlement beweerde hij dat de huidige benadering “overdreven bevestigend en … grenzend aan ideologisch” is. Dit kwam twee jaar na juridische stappen tegen de National Health Service en een uitspraak van het Hooggerechtshof waardoor er bijna een jaar lang geen transpersonen onder de zeventien jaar voor behandeling werden doorverwezen. Afgezien van de juridische strijd, worstelen genderidentiteitsklinieken om verwijzingen bij te houden in een gezondheidssysteem dat chronisch ondergefinancierd is en in een staat van voortdurende crisis verkeert.
Het is niet verwonderlijk dat deze campagne tegen transrechten zo enthousiast is opgepakt door conservatieven en extreemrechts; transfobie past bij hun seksistische geloof in biologisch of goddelijk bepaalde rolpatronen.
Rechts is niet de enige politieke of sociale groep die rolpatronen afdwingt. De onderdrukking van vrouwen en LHBT’s speelt een belangrijke rol voor het kapitalisme als geheel door een sociaal systeem te creëren en te versterken waarin de familie-eenheid, en met name de vrouw daarbinnen, zorgt voor reproductie, socialisatie en zorg voor huidige en toekomstige generaties werknemers. Anders zou dit aanzienlijke kosten met zich meebrengen voor de bredere economie – volgens een Oxfam-rapport bedroeg de wereldwijde waarde van het onbetaalde huishoudelijk werk van vrouwen in 2020 11 biljoen dollar. Dat is meer dan de gecombineerde omzet van de 50 grootste bedrijven op de Fortune Global 500-lijst. Een complex web van genderstereotypen, sociale verwachtingen en economische druk houdt dit systeem in stand.
Maar politiek rechts streeft de onderdrukking van vrouwen en LHBT’s met een extreme wreedheid na vanwege zijn specifieke visie op hoe de samenleving eruit zou moeten zien: strikt hiërarchisch op alle vlakken, waarin sociale rollen eng zijn gedefinieerd en met het kerngezin als basis. Binnen het gezin heersen ouders over kinderen, zorgen vrouwen voor het huishouden en zijn mannen kostwinner en “hoofd van het huishouden”. Afwijkingen van deze gezinsnorm worden gezien als een aanval op de structuur van de samenleving zelf.
Transrechten zijn het dunne uiteinde van de wig geworden voor de bredere homofobe en seksistische agenda van rechts. Na te hebben gestemd om Roe vs. Wade ongedaan te maken, maakte de conservatieve rechter van het Hooggerechtshof, Clarence Thomas, duidelijk dat hij ook eerdere beslissingen wil ongedaan maken die de toegang tot anticonceptie garanderen, seks tussen mannen decriminaliseren en de gelijkheid van het huwelijk verankeren. Sindsdien heeft meer dan driekwart van de Huisrepublikeinen tegen de federale wetgeving gestemd die het recht op homohuwelijk en interraciaal huwelijk beschermt. Ze stemden ook met een overweldigende meerderheid tegen de verankering van het recht op anticonceptie en toegang tot abortus. Meer dan 72 procent stemde tegen alle vier de wetsvoorstellen.
De huidige aanvallen op transrechten worden gerechtvaardigd op basis van de verdediging van kinderen en vrouwen. Dit is al lang een discussiepunt van rechts, die in het verleden op cynische wijze een beroep deed op de rechten van vrouwen in hun aanvallen op andere onderdrukte groepen zoals zwarte mensen en moslims. De hypocrisie hiervan is duidelijk. In de VS zijn dit dezelfde politieke krachten die vrouwen de toegang tot abortus hebben ontzegd en degenen die hen proberen te helpen, hebben gecriminaliseerd. Meer recentelijk heeft de Republikeinse Partij van Wyoming zelfs kindhuwelijken verdedigd.
Veel van de huidige anti-transretoriek is een uitbreiding van oude homofobe tropen die LGBT-mensen zien als pedofielen die traditionele gezinswaarden ondermijnen en kinderen verzorgen. Tegenstanders van LGBT-rechten veroorzaken morele paniek rond kinderen (want wie is er in hemelsnaam tegen het beschermen van kinderen?) om gehoor te krijgen en hun agenda vooruit te helpen, die niets te maken heeft met het beschermen van kinderen. Ze ontdekken dat deze strategie enig succes heeft, vooral in de VS.
Aanvallen op transgenders zijn vooral nuttig geweest voor Republikeinen, zoals de gouverneur van Florida, Ron DeSantis, die probeert zijn positie binnen de partij te verstevigen in de aanloop naar de presidentsverkiezingen van 2024. Republikeinen gebruiken de kwestie van transrechten om een beroep te doen op hun electorale basis, waarbij ze profiteren van de conservatieve beweging voor ‘ouderlijke rechten’ die opkwam in tegenstelling tot het schoolbeleid rond leren op afstand en het dragen van maskers, dat vroeg in de pandemie werd geïntroduceerd.
Deze beweging richtte zich al snel op een progressief curriculum met betrekking tot ras, seksualiteit en genderidentiteit, evenals op welke badkamers transstudenten gebruiken en hun deelname aan schoolsporten. Veel van de huidige anti-transwetten zijn gebaseerd op ouderlijke rechten. Een voorstel in North Carolina zou bijvoorbeeld van leraren hebben geëist dat ze de ouders onmiddellijk op de hoogte zouden stellen als hun kind “genderafwijkingen vertoont”.
Het is geen verrassing dat deze aanvallen toenemen in een tijd waarin het kapitalisme brutaler en ongelijker wordt voor de arbeidersklasse. Voor de heersende klasse moedigen aanvallen op transrechten gewone mensen aan om onderling te vechten om ons af te leiden van onze gemeenschappelijke vijand. Het creëren van een klimaat van extreme vijandigheid jegens transgenders moedigt mensen aan om woedend te worden over de verhaaltjes van dragqueens en zich zorgen te maken over de mogelijkheid om een transgender in een badkamer tegen te komen, in plaats van over de crisis van de kosten van levensonderhoud.
Hoewel Australië niet met dezelfde aanvallen wordt geconfronteerd als de VS en het VK, hebben we er al echo’s van gezien in de transfobe campagne van de voormalige liberale kandidaat Katherine Deves en de extreemrechtse christenen die tegen World Pride in Sydney optraden. Gelukkig is extreme anti-transpolitiek nog steeds voorbehouden aan extreemrechts in Australië. Links speelt een belangrijke rol om ervoor te zorgen dat dit zo blijft.
Bron: redflag.org.au