![](https://focus-wtv.tv/wp-content/uploads/2024/06/20240605-donald-trump2000px.jpg)
Julia Nikhinson/AP
Drie dagen later een jury in New York City maakte van Donald Trump de eerste voormalige president die als misdadiger werd bestempeld, zei de voormalige reality-tv-presentator tegen Fox News: “Mijn wraak zal succes zijn.” Deze overdreven retoriek was niet te geloven, want Trump heeft gedurende een groot deel van zijn leven blijk gegeven van een intense obsessie met wraak en het zoeken naar vergelding tegen degenen die hij als zijn vijanden en lasteraars beschouwt.
In daaropvolgende interviews nam Trump tegenstrijdige standpunten in over de kwestie van vergelding. Toen hij op Newsmax verscheen, zei hij dat als hij wordt gekozen zijn politieke tegenstanders zijn macht geconfronteerd worden met vervolging. Vervolgens merkte Trump woensdagavond op dat hij geen vergelding zou zoeken tegen president Joe Biden en anderen.
Ondanks al dit heen en weer gepraat is het historische record duidelijk: Trump heeft lange tijd een liefdesrelatie met wraak gehad – in die mate dat deze fixatie toegevoegd zou moeten worden aan de lijst van zorgen die redelijke mensen zouden moeten hebben over een herstel van Trump. Als Trump, met zijn autoritaire impulsen, terugkeert naar het Witte Huis, is de kans groot dat hij zijn macht zal gebruiken om wraak te nemen – voor deze veroordeling, de andere civiele en strafzaken die tegen hem zijn aangespannen, en alle waargenomen beledigingen en aanvallen. Er zal een wraakactie plaatsvinden.
Direct na het vonnis waren de MAGA-handlangers van Trump niet zo terughoudend als hun Dear Leader, en velen riepen expliciet op tot vergelding. Rep. Mike Collins (R-Ga.) tweette: “Tijd voor Red State AG’s en DA’s om aan de slag te gaan” – een duidelijke eis aan staats- en lokale aanklagers om zich op de Democraten te richten. Stephen Miller en Steve Bannon riepen elk de Republikeinse aanklagers op om onderzoeken tegen de Democraten te starten. Mike Davis, een rechtse juridische activist die wordt genoemd als mogelijke procureur-generaal als Trump wint, vertelde dit Axios dat Republikeinse aanklagers in Florida en George strafrechtelijk onderzoek moeten instellen naar Democraten wegens betrokkenheid bij verkiezingsinmenging door Trump aan te klagen. Voorzitter van het Huis van Afgevaardigden Mike Johnson liet zijn Republikeinse collega’s weten dat hij manieren beraamde om het ministerie van Justitie en lokale jurisdicties die Trump vervolgen te straffen. Nadat de Republikein Larry Hogan, de voormalige gouverneur van Maryland die zich nu kandidaat stelt voor de Amerikaanse Senaat, een pre-vonnis-tweet had uitgegeven waarin hij er bij “alle Amerikanen op aandrong het vonnis en de juridische procedure te respecteren” en “geen olie op het vuur te gooien met meer giftige partijdigheid”, voerde Trump campagne co-manager Chris LaCivita reageerde hatelijk: “Uw campagne is voorbij.”
Commentatoren op pro-Trump-websites riepen op tot geweld tegen de rechter in Trumps zwijggeld-/verkiezingsinmengingzaak en tegen liberalen in het algemeen. Trump-aanhangers probeerden ook de juryleden te misleiden – door ze als doelwitten te stellen – en plaatsten gewelddadige bedreigingen tegen de aanklagers. John Eastman, de aangeklaagde advocaat die de pogingen van Trump heeft geholpen om de verkiezingen van 2020 ongedaan te maken (en wiens wetsvergunning is opgeschort in Californië en Washington, DC), kwam dicht bij het rechtvaardigen van geweld toen hij waarschuwde dat als Trump tot een gevangenisstraf wordt veroordeeld, de aanhangers van Trump dat wel zullen doen. ‘het heft in eigen handen nemen’ en ‘zelf op zoek gaan naar oplossingen’.
Al deze reacties – en andere soortgelijke reacties – waren buitengewoon Trumpiaans. Tijdens zijn presidentschap heeft Trump geweld gedoogd en aangemoedigd. En al tientallen jaren noemt Trump wraak als een van zijn belangrijkste drijfveren. Hij heeft het zelfs aangeprezen als cruciaal voor zijn succes.
Tijdens de campagne van 2016 probeerde ik de aandacht te vestigen op dit zorgwekkende aspect van Trumps psychologische gesteldheid. Ik heb veel voorbeelden gerapporteerd van zijn al lang bestaande passie voor wraak – waaronder de keer dat hij in 2014 een citaat van de legendarische filmmaker Alfred Hitchcock tweette: ‘Wraak is zoet en niet vetmestend.’
Voordat Trump zich kandidaat stelde voor het presidentschap, hield hij vele toespraken en openbare lezingen waarin hij zijn voorliefde voor vergelding uitte. In 2011 sprak hij het National Achievers Congress in Sydney, Australië toe en legde uit hoe hij zijn rijkdom en roem had bereikt. Hij merkte op dat er een aantal lessen zijn die niet op de businessschool worden geleerd en die mensen die succesvol willen zijn, moeten kennen. Bovenaan de lijst stond dit advies: ‘Neem wraak op mensen. Als ze je naaien, schroef ze dan 10 keer zo hard terug. Ik geloof het echt.”
In een toespraak uit 2012 bood hij een langere versie van deze riff aan:
Een van de dingen die je moet doen als het om succes gaat: als iemand je slaat, moet je hem vijf keer harder terugslaan dan hij of zij ooit voor mogelijk had gehouden. Je moet wraak nemen. Gelijk komen. En de reden, de reden waarom je het doet, is zo belangrijk… De reden waarom je het doet, je moet het doen, want als ze je dat aandoen, moet je een veelbetekenend teken achterlaten dat ze gewoon geen misbruik van je kunnen maken. Het gaat niet zozeer om de persoon, waar je je wel goed bij voelt, om eerlijk te zijn, ik heb het vaak gedaan. Maar andere mensen kijken toe en je weet dat ze zeggen: ‘Laten we Trump met rust laten’, of ‘Laten we deze met rust laten’, of ‘Doris, laten we haar met rust laten. Ze vechten te hard.” Ik zeg het, en het is zo belangrijk. Je moet, je moet terugslaan. Je moet terugslaan.
Tijdens een toespraak in 2007 in Toronto ging Trump tekeer tegen acteur Rosie O’Donnell met wie hij een vete had over beroemdheden. Vervolgens richtte hij zich op zijn diepere boodschap: ‘Het punt is dat een van de dingen die ik later zeg is… wraak nemen. Als iemand je naait, naai je hem met schoppen terug. En ik meen het echt. Ik meen het echt. Je moet mensen hard slaan. En het is niet zozeer voor die persoon. Het zijn andere mensen die kijken.”
Voor Trump zijn wraakacties essentieel om te laten zien dat hij een stoere kerel is. Het is blijkbaar een belangrijk onderdeel van zijn eigen zelfbeeld.
Tijdens een andere toespraak dat jaar deelde hij zijn eerste bedrijfsregel:
Het heet ‘Get Even’. Gelijk komen. Dit is niet jouw typische zakelijke toespraak. Gelijk komen. Wat is dit een echte zakelijke toespraak. In alle eerlijkheid tegen Wharton weet je dat ik van ze hou, maar ze leren je dingen die een hoop onzin zijn. Als je zaken doet, neem je wraak op mensen die je naaien. En je neukt ze 15 keer harder. En de reden is, de reden is, de reden is niet alleen, niet alleen, vanwege de persoon die je zoekt, maar andere mensen kijken naar wat er gebeurt. Andere mensen zien je of zien je of zien en ze zien hoe je reageert.
In een interview uit 2010 met journalist Erin Burnett stompte Trump zich op dit punt op de borst:
Er zijn veel slechte mensen daarbuiten. En je moet echt gaan… Als je een probleem hebt, als je een probleem hebt met iemand, moet je achter hem aan gaan. En het is niet noodzakelijkerwijs om die persoon een lesje te leren. Het is bedoeld om alle mensen die kijken een lesje te leren. Dat je geen onzin neemt. En als je onzin neemt, zul je het gewoon niet goed doen… Maar je kunt niet veel onzin van mensen verdragen, je moet achter ze aan gaan.’
Keer op keer prees Trump de kracht en noodzaak van vergelding. Zoals hij in 2013 tweette: ‘Krijg altijd wraak. Als je zaken doet, moet je wraak nemen op de mensen die je naaien.” – Denk groot.”
Zelfs als Trump nog niet op het schuldige vonnis heeft gereageerd met een bombastische publieke gelofte van wraak, blijft zijn staat van dienst op het gebied van het vieren van wraak bestaan. (Misschien onthoudt hij zich in afwachting van zijn veroordeling.) Toch is hij op andere fronten niet verlegen geweest. Trump steunde onlangs de belangrijkste tegenstander van de Republikeinse partij tegen Rep. Bob Good (R-Va.), de voorzitter van de extreemrechtse House Freedom Caucus, ook al was Good een van de Republikeinse ambtsdragers die de pelgrimstocht naar Trumps proces maakten om trouw te tonen aan de beschuldigde. Trump deed dit omdat Good eerder de gouverneur van Florida, Ron DeSantis, steunde ten opzichte van Trump in de Republikeinse presidentiële wedstrijd. Trump typeerde deze goedkeuring als een vergelding voor de heiligschennis van Good.
En het was nog maar een paar maanden geleden dat de Washingtonpost meldde dat Trump en zijn bondgenoten “begonnen zijn met het in kaart brengen van specifieke plannen om de federale overheid te gebruiken om critici en tegenstanders te straffen als hij een tweede termijn wint, waarbij de voormalige president personen noemt die hij wil onderzoeken of vervolgen.” Op die lijst stonden mensen die voor Trump hadden gewerkt en critici waren geworden, waaronder voormalig stafchef John Kelly, voormalig procureur-generaal Bill Barr en de gepensioneerde generaal Mark Milley, voormalig voorzitter van de Joint Chiefs of Staff, evenals Biden en zijn familie. . Het artikel – met als kop ‘Trump en bondgenoten plannen wraak, controle van het ministerie van Justitie in een tweede termijn’ – zorgde voor veel reacties, waarbij experts het aanwezen als een bewijs van Trumps extremisme en autoritaire verlangens.
De Na rapport was een belangrijk verhaal, maar ook een oud verhaal. Iedereen die er ook maar een beetje aandacht aan heeft besteed, weet dat Trump altijd een wraakverslaafde is geweest. Dit is een gevaarlijke en fundamentele karaktereigenschap. Nu hij de Republikeinse Partij en de conservatieve beweging in een persoonlijkheidscultus heeft veranderd, is het verlangen naar vergelding in deze kringen uiteraard een kernwaarde geworden.
Tijdens een openbare tirade de dag nadat zijn proces was afgelopen, sprak Trump zich uit tegen de ‘slechte mensen’ en ‘zieke mensen’ die verantwoordelijk waren voor de zaken tegen hem, hekelde de rechter in de zaak in New York City en hekelde de regering-Biden als een ‘groepering’. van fascisten…die ons land vernietigen.” Dit is het soort terminologie dat Trump in het verleden heeft gebruikt om degenen te identificeren die zijn wraakzuchtige toorn rechtvaardigen. Hij gelooft vurig in vergelding, en hij houdt een lijst bij.
Jarenlang hebben politieke waarnemers gespeculeerd dat Trump deels aan de presidentsverkiezingen van 2016 deelnam om de vernedering te wreken die hij onderging toen president Barack Obama hem in 2011 tijdens het White House Correspondents Dinner in de steek liet. Misschien. Maar één factor die hem deze keer zeker drijft, is zijn verlangen om de score gelijk te trekken met degenen die hem tijdens zijn eerste termijn tegenstonden en de herbevestiging waar hij in 2020 naar verlangde, hebben gedwarsboomd. Dit schuldige vonnis voegt nog meer namen toe aan zijn hitlijst en zal ongetwijfeld , zal de toch al buitensporige en alarmerende wraakzucht die Trump, als hij wordt gekozen, met zich mee zal brengen naar het Witte Huis.
Illustratie van Moeder Jones; Doug Mills-Pool/Getty; Yuri Grips/Abaca/Meisje/AP; Jose Luis Magana/AP; Michael Brochstein/Meisje/AP
Bron: www.motherjones.com