![](https://focus-wtv.tv/wp-content/uploads/2023/07/GettyImages-1230715213.jpg)
In Optredens, drukte en uitzendkrachtenwerpt Jason Foster, de directeur van het Parkland Institute in Alberta, licht op de aanzienlijke toename van onzeker of ‘informeel’ werk onder Canadese arbeiders. Het boek onthult dat maar liefst 36 procent van de Canadese arbeiders nu verstrikt raakt in onzeker of gevaarlijk werk, wat een sterke stijging markeert in de afgelopen decennia.
Deze verschuiving heeft zich de afgelopen decennia gestaag voorgedaan, waarbij onzeker werk geleidelijk de traditionele werkgelegenheid heeft vervangen – niet alleen in specifieke bedrijfstakken, maar ook in de landbouw en de publieke sector. De prevalentie van deze onveiligheid brengt op zijn beurt de duurzaamheid en doeltreffendheid van sociale bijstandsprogramma’s in gevaar.
Het Parkland Institute, bekend om zijn toewijding aan het bestuderen van economische, sociale, culturele en politieke kwesties die zowel Alberta als Canada als geheel aangaan, benadert zijn onderzoek door de lens van de politieke economie. Het boek van Foster, dat het onderwerp vanuit hetzelfde gezichtspunt aanvalt, onderstreept hoe beleidsmakers en belanghebbenden geconfronteerd worden met de toenemende prevalentie van informele werkafspraken en de veranderende aard van de arbeidsmarkt en de impact ervan op het leven van werknemers. De sluipende alomtegenwoordigheid van onzeker werk vereist een uitgebreid onderzoek van de bestaande arbeidswetten, sociale vangnetten en werknemersbescherming. Foster benadrukt de urgentie om deze problemen aan te pakken om een meer rechtvaardige en duurzame toekomst voor Canadese werknemers te verzekeren.
“De afgelopen drie decennia is er een systematische poging geweest om de winsten die de arbeiders sinds de naoorlogse periode hebben geboekt, uit te hollen”, schrijft Foster. Hoewel de regering van Canada geen officiële definitie heeft van onzeker werk, onthult Foster’s compilatie van datasets een duidelijke en onmiskenbare trend.
In alle opzichten is onzeker werk sinds de jaren tachtig in de Canadese economie toegenomen. Officieel is de niet-permanente werkgelegenheid bijna verdubbeld van 7 procent in de jaren tachtig tot 10,4 procent in de vroege jaren 2000 tot 12 procent nu. Uit het onderzoek van Foster blijkt dat in 2021 18,4 procent van de banen in Canada als deeltijd werd gecategoriseerd, een lichte stijging ten opzichte van 18,1 procent in 2000. Bovendien geven de bevindingen van Foster aan dat in 2020 15,4 procent van de werknemers aangaf als zelfstandige te werken, een opmerkelijke stijging ten opzichte van de 12 procent geregistreerd in 1976.
Gecombineerd komen deze bevindingen nauw overeen met gegevens voor “niet-standaardwerk” verzameld door Statistics Canada. Het bureau definieert elke vorm van tewerkstelling anders dan vast, voltijds werk bij één enkele werkgever als niet-standaard – een categorie die deeltijdwerkers, tijdelijke werknemers en zelfstandigen omvat, en degenen die voor meerdere werkgevers werken. Zoals Foster in het boek opmerkt, ontdekte het federale bureau voor de statistiek dat tot 36 procent van de Canadese beroepsbevolking betrokken is bij niet-standaard werk, tegenover 28 procent in 1989. In 2018 schatte de Bank of Canada dat 30 procent van de werknemers een of andere vorm van informeel werk.
Net als bazen elders geven Canadese eigenaren de schuld aan de ‘vaardigheidskloof’ als oorzaak van hun eigen falen om veilig werk te bieden. In een onderzoek van Statistics Canada uit 2022 klaagde meer dan de helft dat ze “moeilijkheden ondervonden bij het vinden van kandidaten die over de vaardigheden beschikten die nodig waren om het werk op het vereiste niveau te doen”. De media grijpen dit vaak aan en beweren dat als werknemers alleen banen zouden nastreven in industrieën zoals oliewinning, bouw of technologie, ze stabiele, betrouwbare en goedbetaalde banen zouden krijgen.
Robyn Urback schreef enkele jaren geleden een schoolvoorbeeld van deze tendens in de Toronto zon. Om Canada’s gestaag stijgende jeugdwerkloosheid te bestrijden, betoogde ze, zou de angst voor armoede moeten worden aangewend om middelbare scholieren te bedreigen om hun dromen op te geven. Jongeren die naar de universiteit gaan, zouden bestookt moeten worden met verhalen over de onmogelijkheid om ooit hun gaven of interesses om te zetten in betaald werk, vooral als ze een graad in ‘middeleeuwse feministische studies’ volgen. Dit, zo beweerde de expert, zal ervoor zorgen dat meer studenten een loopbaan in de verpleegkunde of de handel nastreven. Het zal er natuurlijk ook voor zorgen dat alleen de elite niet-utilitair onderwijs volgt, waardoor de feodale barrières tussen culturele hoogontwikkelden en de geile zwoegende klassen opnieuw worden opgetrokken.
Precariteit wordt al lang in verband gebracht met werk in de landbouw, onderwijs, informatie, cultuur, recreatie en de bredere dienstensector. De invloed ervan is echter uitgebreid en heeft nog steeds invloed op andere industrieën.
Eerder dit jaar voorspelde een uitgelekt rapport van de federale overheid dat werknemers, vooral die in de bouwsector, transport, productie en energie, zich zouden moeten voorbereiden op een nieuwe ronde van “aanzienlijke verstoringen van de arbeidsmarkt”. Dit zijn de sectoren die de reputatie hebben ‘veilig’ te zijn. Maar zelfs de beveiligingen in deze sectoren worden uitgehold.
De rechtervleugel wijt deze snel groeiende onzekerheden vaak aan groen beleid en negeert de bredere trend: welke verandering er ook gebeurt, werknemers verliezen.
Ook het witteboordengebied van de kenniseconomie voelt de neiging tot precariteit. Zoals uit een studie van de McMaster University uit 2023 bleek, heeft meer dan 40 procent van de mensen die werkzaam zijn in de kennis- of creatieve sector onzeker of kwetsbaar werk. Voor bijna de meeste van deze banen is een universitair diploma vereist.
In het boek van Foster wordt melding gemaakt van de bevinding van Statistics Canada dat 36 procent van de beroepsbevolking worstelt om de eindjes aan elkaar te knopen met niet-standaard en informeel werk. Deze bevinding is vooral belangrijk in het licht van het feit dat de arbeidsparticipatiegraad van Canada minder dan 66 procent bedraagt.
Alles bij elkaar genomen betekent dit dat de werkgevers in Canada slechts gebruik hebben gemaakt van 66 procent van het potentiële personeelsbestand, terwijl een steeds groter deel wanhopig op zoek is naar bijzaken. Degenen die in deze onzekere posities werken, verdienen doorgaans aanzienlijk minder dan degenen die fulltime werken. Het resultaat van deze situatie is een destructieve feedbacklus van overwerk en luiheid – waarbij de een de ander versterkt en de algehele werkomstandigheden negatief beïnvloedt.
Hoewel de opkomst van onzeker werk in Canada voor een groot deel te danken is aan een industriële verschuiving, van productie- naar servicegerichte productie in veel van Canada’s grote steden, is dat alleen al een te gemakkelijke verklaring. Het is van essentieel belang op te merken dat deze trend zowel werknemers in de productiesector als werknemers in de dienstensector treft. Bovendien is het geen passieve ontwikkeling of een toeval: het is actief gestimuleerd en gefaciliteerd door specifieke beleidsbeslissingen. Zoals Foster opmerkt: “In de afgelopen drie decennia is er een systematische poging geweest om de winsten die de arbeiders sinds de naoorlogse periode hebben geboekt, uit te hollen.”
De toenemende onzekerheid is inderdaad een punt van trots voor Canadese politici, die graag de vermeende economische voordelen ervan willen benadrukken. 2019, Druk op Voortgang meldde dat het investeringsagentschap van de federale overheid, Invest in Canada, pochte dat de Canadese agrovoedingssector een van de laagste arbeidskosten in de geïndustrialiseerde wereld heeft.
Dat constateerde een rapport van de Raad voor Informatie- en Communicatietechnologie
lagere Canadese lonen hebben in het verleden inderdaad als een stimulans gediend. Dit is zelfs zo erg dat zelfs recente strategieën, zoals het bod van Vancouver op het tweede Noord-Amerikaanse hoofdkantoor van Amazon, afhankelijk waren van aanzienlijk lagere lonen in Vancouver versus veel Amerikaanse [and Canadian] steden.
Het rapport merkte verder op dat veel van Canada’s potentiële buitenlandse directe investeerders “efficiëntie zoeken”. Dit wil zeggen dat ze ernaar streven “productiekosten te verlagen door toegang te krijgen tot nieuwe technologieën of concurrerend geprijsde inputs en arbeid.” In 2016 was een opmerkelijk openhartig voorbeeld van politieke instemming met deze trend te zien toen de voormalige liberale minister van Financiën Bill Morneau openlijk verklaarde dat Canadese werknemers het “baanverloop” van contractwerk en onzekerheid “moeten accepteren”.
Zoals politicoloog Leah Vosko heeft opgemerkt, deze verschuiving naar onzekerheid begon in het begin van de jaren ’70, toen werkgevers klaagden dat “starre arbeidsmarkten” hun potentiële winsten aantastten: “Scheuren en kloven in het fordisme, en dus in de SER [Standard Employment Relationship] als een normatief werkgelegenheidsmodel, werd voor het eerst duidelijk aan het einde van de jaren zestig, toen rigiditeiten op de arbeidsmarkt obstakels werden voor de wereldwijde economische groei.”
Economische overdrachten zouden enige verlichting kunnen bieden voor de ontberingen die worden veroorzaakt door de toenemende onveiligheid, maar Foster laat zien dat regeringen op alle niveaus de tegenovergestelde benadering hebben gekozen, waardoor precaire werknemers nog wanhopiger worden. Hij merkt op dat de vereisten om in aanmerking te komen voor hulpprogramma’s werden aangescherpt te midden van dalende overheidsinkomsten in de jaren tachtig. Begin jaren zeventig moesten Canadese arbeiders bijvoorbeeld minimaal twintig uur per jaar minimaal acht weken werken om in aanmerking te komen voor een arbeidsverzekering (EI). In de loop van de tijd werden de toelatingscriteria aangescherpt – het programma werd aangevallen omdat het “te genereus” was – en tegenwoordig moeten arbeiders tussen de 420 en 700 uur werken om in aanmerking te komen. Volgens een rapport van het Canadian Centre for Policy Alternatives was in 2019 de totale EI-dekking teruggebracht van 80 procent van alle werknemers tot slechts 42 procent.
EI, samen met alle sociale bijstandsprogramma’s van Canada, is gemodelleerd naar de Engelse armenwetten en heeft er consequent naar gestreefd geen “ontmoediging” te zijn om te werken. Maar deze aanpak heeft de steun zo drastisch verlaagd dat de voordelen die naam nauwelijks waard zijn. Van een hoogtepunt van het uitbetalen van 75 procent van het gemiddelde inkomen aan eisers met afhankelijke personen, dekt het programma nu slechts 55 procent.
Degenen die buitengesloten zijn van stabiel werk, krijgen vaak de schuld van hun eigen onzekerheid. Maar aangezien meer dan een derde van de beroepsbevolking nu met onzekerheid te maken heeft, is het duidelijk geen keuze of een individueel probleem. Het is een gevolg van het voorrang geven aan winstgevendheid boven bescherming en veiligheid, wat leidt tot onderdrukte lonen en angst onder werknemers. De wijdverbreide baanonzekerheid in alle sectoren en provincies werkt precies zoals bedoeld en herstelt de winst ten koste van het leven en het levensonderhoud van de arbeiders.
Bron: jacobin.com