![](https://focus-wtv.tv/wp-content/uploads/2023/11/GettyImages-1454435772.jpg)
Er zijn net zoveel manieren om lonen te stelen als om ze te betalen. Van onbetaalde overuren tot ongeoorloofde looninhoudingen: werknemers zijn al lang gewend aan de ingenieuze manieren die bazen hebben ontwikkeld om hen te kort te doen. Loondiefstal, de algemene term voor deze praktijken, verwijst naar de talloze legale, quasi-legale en illegale manieren waarop werkgevers de formele grens tussen betaalde en onbetaalde werkuren proberen te manipuleren.
Door een combinatie van vakbondsmacht en een langdurige juridische strijd heeft de New York Taxi Workers Alliance (NYTWA) 328 miljoen dollar aan gestolen lonen van Uber en Lyft teruggevorderd voor meer dan tachtigduizend chauffeurs in de stad.
NYTWA, opgericht in 1998 en met ruim eenentwintigduizend leden, begon deze campagne in 2015 te voeren. Hun strijd kwam langzaam op gang totdat ze de staat aanklaagden en werkloosheidsuitkeringen voor hun chauffeurs wonnen in 2016 en opnieuw in 2020. Deze eerdere juridische overwinningen , evenals de meest recente boete tegen de twee grootste bedrijven die platformritten aanbieden, zijn indicatief voor een bredere trend in de Amerikaanse arbeidersbeweging.
Platformwerk, geïllustreerd door Uber, verwijst naar een breed scala aan arbeidsprocessen die doorgaans worden gemedieerd via app-gebaseerde tools. Loondiefstal komt maar al te vaak voor bij platformwerk, maar over de hele wereld hebben arbeiders juridische strijd geleverd, van Californië tot Amsterdam, van Rajasthan tot Brasilia. Een voormalige chauffeur en NYTWA-lid genaamd Malang Gassama berekende dat Uber en Lyft minstens $ 25.000 van hun loonpakket hadden gestolen. Diefstal op deze schaal werd bereikt door op illegale wijze omzetbelasting en Black Car Fund-vergoedingen (respectievelijk 8,875 procent en 2,5 procent van de ritprijs) af te trekken van de inkomsten van de chauffeur in plaats van deze toe te voegen aan de rekening van de passagiers.
Uber beweerde in zijn servicevoorwaarden dat alleen de commissie van het platform zou worden afgetrokken van de tarieven van de chauffeurs, een flagrante leugen. Het beweerde ook dat chauffeurs passagiers tol, belastingen en toeslagen in rekening konden brengen, ondanks dat ze daartoe geen middelen kregen. Lyft hanteerde een soortgelijke tactiek, waarbij hij een ‘administratieve last’ van 11,4 procent afromde – wat overeenkomt met de omzetbelasting en de Black Car Fund-kosten voor New Yorkse chauffeurs.
De overwinning van de New Yorkse taxichauffeurs reikt veel verder dan de omvangrijke schikking van $328 miljoen. De lonen van werknemers omvatten doorgaans een reeks rechten, die platforms hebben vermeden te betalen. Na de juridische overwinning is ook dit veranderd.
De nieuwe overeenkomst houdt in dat chauffeurs voor elke dertig gewerkte uren één uur ziektegeld krijgen, tot een totaal van zesenvijftig uur per jaar; zullen ook $ 15 per uur verdienen (of meer, als het minimumloon dit overschrijdt) voor elk uur training dat ze volgen; ontvangt van Uber/Lyft een formele aanstellingsaankondiging waarin de totale inkomsten en de prijs die een passagier heeft betaald worden opgesplitst; en heeft recht op meertalige chatondersteuning, een absoluut recht om in beroep te gaan tegen deactivering en hulp bij het terugvorderen van gestolen lonen.
Niet alleen zijn taxichauffeurs in de aanval, maar bezorgers scoren ook goed op de platforms. Het New York City Department of Consumer and Worker Protection heeft onlangs Uber Eats, Grubhub, DoorDash en Relay gedagvaard, die verantwoordelijk zijn voor ongeveer 99 procent van de app-leveringen in de stad. Het nieuwe ‘minimumloon voor app-gebaseerde restaurantbezorgers’ is een direct resultaat van organiseren door De Verenigde Deliverista’smet hulp van het Worker Justice Center van New York.
Uit een onderzoek bleek dat meer dan de helft van de lonen van werknemers werd betaald uit fooien van klanten. Ruiters verdienen gemiddeld $ 14,18 per uur met fooien en $ 7,09 per uur zonder fooien. Hun uurkosten bedragen $ 3,06, waardoor hun nettoloon wordt verlaagd tot $ 11,12 per uur met fooien en $ 4,03 per uur zonder fooien. Voor een typische maaltijdbestelling van € 33,09 gaat € 18,33 naar het restaurant, € 4,11 naar de werknemer aan fooien, € 2,11 aan de staat aan belastingen, € 3,06 aan kosten die door de app aan de consument in rekening worden gebracht en € 5,48 aan commissie voor de app (een deel van het subtotaal van de bestelling). De platforminkomsten bedragen $8,54, waarbij $4,32 aan de werknemer wordt betaald en het platform $4,22 ontvangt. Dit is een armoedeuitkering.
Het nieuwe beloningsmodel benadert wat deze platformwerkers betaald zouden krijgen als ze wettelijk als werknemers zouden worden geclassificeerd. Dit omvat een loon van $ 15 per uur, plus maximaal zesenvijftig uur betaald verlof per jaar onder de New York City Paid Safe and Sick Leave Law, werkloosheidsverzekering, werknemersverzekeringen, werkgeversdekking van de helft van de verplichte 15,3 procent Medicare en Socialezekerheidsbijdragen en gedeelde aansprakelijkheid bij niet-betaling.
Omdat de werknemers geen werknemers zijn, is het voorgestelde uurloon inclusief lonen en voordelen, namelijk $21,09 per uur. Het is niet verwonderlijk dat de platforms dit voor de rechtbank hebben aangevochten door de stad aan te klagen, maar werden onlangs verslagen. De staat is deze overeenkomst nu aan het invoeren.
Deze twee overwinningen zijn indicatief voor een bredere trend in de Amerikaanse arbeidersbeweging, waarin arbeiders zich organiseren om niet alleen terug te vechten op hun werkplek door middel van historische stakingsacties zoals die van de United Auto Workers, maar ook door veranderingen in de arbeidswetten die niet geschikt zijn voor het beoogde doel. Zoals het er nu uitziet, stimuleert de staats- en federale wetgeving in wezen uitbuiting omdat het “goedkoper is om de wet te overtreden, zelfs als je betrapt wordt.”
Loondiefstal kost werknemers maar liefst 50 miljard dollar per jaar. Uit een onderzoek naar schendingen van het minimumloon blijkt dat deze diefstallen alleen al jaarlijks meer dan 15 miljard dollar bedragen, wat de waarde van alle vermogensdelicten in de Verenigde Staten elk jaar overtreft. En toch heeft het Amerikaanse ministerie van Arbeid, Wage and Hour Division (WHD) in 2022 slechts $114.677.814 aan achterstallige salarissen teruggevorderd namens 98.384 werknemers.
Een deel hiervan is te wijten aan het feit dat de WHD nog steeds met ernstige beperkte middelen wordt geconfronteerd. In 1948 had de WHD één onderzoeker per 22.600 werknemers in dienst; vandaag is dat één op de 135.000. Deze daling in de verhouding tussen onderzoekers en werknemers heeft een effectieve handhaving van het arbeidsrecht belemmerd. Tussen 1980 en 2015 daalde het aantal onderzochte gevallen met 63 procent. In 2015 had WHD minder dan duizend onderzoekers in dienst – vergelijkbaar met het niveau van zeventig jaar eerder – ondanks dat het huidige personeelsbestand bijna zes keer zo groot is.
Iedereen die aandacht besteedt aan loondiefstal en arbeidswetgeving in de Verenigde Staten kan zien dat de bestaande federale wetgeving niet geschikt is voor het beoogde doel. De Fair Labor Standards Act (FLSA) uit 1938 heeft talloze wijzigingen ondergaan, maar er is weinig veranderd op het gebied van loonbescherming. Het heeft ook alleen betrekking op schendingen van het minimumloon voor werknemers in bedrijven met een omzet van $ 500.000 of meer. Toch verdienen de meeste werknemers boven het federale minimumloon en worden steeds meer werknemers ten onrechte geclassificeerd als ‘onafhankelijke contractanten’, vooral in de platformeconomie. Uit onderzoek blijkt dat tussen de 10 en 20 procent van de werkgevers opzettelijk werknemers verkeerd heeft geclassificeerd om belasting- en wettelijke verplichtingen te omzeilen.
Deze nijpende situatie heeft werknemers ertoe aangezet zich te richten op het verbeteren van de wetgeving om werkgevers af te schrikken, vooral op staatsniveau, waar hervormingen beter te winnen zijn. Veel van dergelijke campagnes worden gecoördineerd door ‘arbeiderscentra’, die aanzienlijk zijn gegroeid, van slechts vijf in 1992 tot meer dan tweehonderd in 2013 en meer sindsdien.
De staat New York loopt voorop bij deze wetswijziging. In 2011 heeft New York de Wage Theft Prevention Act aangenomen. De wet werd vervolgens in 2014 gewijzigd om de bescherming en de handhavingsbevoegdheid uit te breiden, de aansprakelijkheid van werkgevers en aannemers te vergroten, meer schriftelijke informatie aan werknemers te geven en de straffen voor niet-naleving aanzienlijk te verhogen. Het niet verstrekken van loonoverzichten en arbeidsvoorwaarden aan werknemers resulteert in boetes van $50 per dag tot $5.000 per werknemer. Werkgevers zijn nu aansprakelijk voor schadevergoeding tot 100 procent van het onbetaalde loon, plus maximaal $3.000 voor andere herhaalde overtredingen, een boete van $10.000 voor niet-naleving, 15 procent van de schadevergoeding voor het niet op tijd betalen, en maximaal $20.000 boete als een De werkgever heeft represaillemaatregelen genomen tegen de werknemer. En dit is alleen op staatsniveau.
Op federaal niveau is de Wage Theft Prevent and Wage Recovery Act aan de FSLA voorgesteld, hoewel deze nog niet door het Congres is aangenomen. Het wetsvoorstel bevat veel veranderingen die werkgevers juridisch dwingen: het volledige bedrag aan verschuldigde lonen terugbetalen, in plaats van lonen tegen het federale minimumtarief ($ 7,25); een schadevergoeding te betalen van het drievoudige van het verschuldigde loon plus rente en het viervoudige als de werkgever vergeldingsacties tegen werknemers heeft ondernomen; het verstrekken van een schriftelijk contract (20 procent van de werknemers heeft dit niet), met boetes voor overtreding; een boete van maximaal $ 22.030 voor elke werknemer wegens loon- en overwerkovertredingen; een civielrechtelijke boete van $1.000 per werknemer voor elke overtreding van de administratie en maximaal $5.000 voor elke herhaalde overtreding; verandert de “opt-in”-vereiste naar “opt-out” bij collectieve acties; en een reeks anderen.
Strijd om de lonen vormt de frontlinie van een arbeiderspolitiek. Toch is dit een moeilijke strijd om te voeren, omdat bazen een schijnbaar eindeloos repertoire aan tactieken hebben die de omvang van loondiefstal verdoezelen. De wet is het steunpunt dat helpt bepalen hoe waarde wordt verdeeld tussen kapitaal en arbeid. Vakbonden treden op als alomtegenwoordige inspecteurs en handhavers op de werkplek en beschermen individuele werknemers tegen mogelijke vijandigheden van werkgevers door de kracht van collectieve stem, solidariteit en juridische actie. Hoewel deze overwinningen via juridische strijd zijn behaald, waren ze uiteindelijk afhankelijk van de kracht van de georganiseerde arbeid, die bedrijven heeft kunnen dwingen hun werknemers te betalen wat ze verschuldigd zijn.
Bron: jacobin.com