![](https://focus-wtv.tv/wp-content/uploads/2023/11/Israel-propaganda.jpeg)
Nauwelijks was het stof neergedaald na de ontploffing waarbij honderden Palestijnen omkwamen in al-Ahli in Gaza ziekenhuis op 17 oktober begon de propagandaoorlog.
De Israëlische mediamachine draaide op volle toeren en slaagde er, met de hulp van de meegaande westerse media en regeringen, snel in twijfel te zaaien over de eenvoudigste en meest waarschijnlijke verklaring voor de tragedie: dat Israël het ziekenhuis bombardeerde dat het eerder had gebombardeerd, dat het waarschuwde mensen om te evacueren en wist dat er grote aantallen Palestijnen schuilden. In plaats daarvan, zo beweerde het rapport, waren de Palestijnen zelf verantwoordelijk voor de ramp.
Israël wordt ontmaskerd als verzonnen bewijs om zijn bewering te ondersteunen dat de Palestijnse Islamitische Jihad verantwoordelijk was, leek zijn weigering om voor die tijd militaire logboeken of enig ander concreet bewijs ter ondersteuning van zijn beweringen te overleggen, zijn apologeten niet aan te trekken, noch de vele pro-Israëlische experts die bereid waren dat te doen. gewicht te geven aan de ‘Friendly Fire’-hypothese. Ook maakte het niet uit dat Israëlische politici, militaire figuren en maatschappelijke groeperingen geen geheim hebben gemaakt van hun wens om de Palestijnse bevolking van Gaza te straffen en te vernietigen, onder meer door huizen en infrastructuur van burgers te vernietigen, aldus de Israëlische minister van Defensie Yoav Gallant. beschrijven Palestijnen als ‘menselijke dieren’ om zogenaamd centristische Israëlische politici te vernietigen beschuldigen Kinderen uit Gaza omdat ze ‘brachten [death] op zichzelf” of, vervolgens, op Israëlische artsen veeleisend dat de overheid escaleren de bombardementen op Palestijnse ziekenhuizen.
En zelfs als Israël toegeeft wreedheden te hebben begaan, zoals het bombarderen van Gaza’s grootste vluchtelingenkamp Jabalia eind oktober, is dit gerechtvaardigd onder de allesomvattende slogan van ‘zelfverdediging’. Israël – of beter gezegd, het beeld dat het van zichzelf uitstraalt met de volledige steun van de reguliere media – is altijd niet alleen onschuldig aan enig wangedrag, maar ook het omstreden, verkeerd begrepen slachtoffer.
Dit is hoe de Israëlische propagandamachine werkt: feiten ontkennen, het verhaal domineren en de aandacht naar elders afleiden. Deze basisformule is beproefd en waar.
Een spraakmakend voorbeeld deed zich vorig jaar voor na de moord op de ervaren Palestijnse journaliste Shireen Abu Akleh. Ze was schot in de nek en gedood door een Israëlische sluipschutter terwijl ze verslag deed van een Israëlische militaire aanval op het vluchtelingenkamp Jenin en kleding droeg waaruit haar duidelijk bleek dat ze deel uitmaakte van de pers.
Toenmalig premier Naftali Bennett beweerde dat Abu Akleh werd gedood door een dwalende Palestijnse kogel, en staatsfunctionarissen gaven een video vrij waarin zogenaamd Palestijnse strijders te zien waren die de schietpartij vierden. Abu Akleh, zei Bennett ook, werd gedood tijdens een spannende schietpartij tussen Palestijnen en Israëlische soldaten. Deze claims waren snel weerlegd van de Israëlische mensenrechtenorganisatie B’Tselem.
Dat weerhield de grote media er niet van plichtsgetrouw de argumenten van Israël te herhalen en het geweld achter de moord op Abu Akleh te zuiveren. “Baanbrekende Palestijnse journalist sterft”, lees eerst het overlijdensbericht gepubliceerd in de New Yorkse tijden, wederom een duidelijke boodschap afgevend dat, wat de media betreft, Palestijnen nooit door de Israëlische staat worden vermoord of vernietigd; ze “sterven” eenvoudigweg, en hun ziekenhuizen “exploderen”.
De reguliere media hebben het uitroeien van de Palestijnen en hun strijd tegen de apartheid tot een kunst verheven. Laura Albast, schrijven in de Nieuwe Arabiervat de essentie ervan samen: “Gebruik passieve stem. Laat feiten achterwege. Maak Israël niet tot agressor. Israëlisch geweld is gerechtvaardigd. We moeten Israëlische bronnen geloven. Betwist of verifieer de beweringen van Israëlische functionarissen niet. Beperk het gebruik van Palestijnse bronnen”. Shireen Abu Akleh ging dood.
Een ‘operationeel onderzoek’ uitgevoerd door het Israëlische leger kwam ter sprake conclusie in september vorig jaar dat er een “grote mogelijkheid” was dat Abu Akleh “per ongeluk” werd getroffen door Israëlisch geweervuur. Uiteindelijk werd het echter onmogelijk geacht om “ondubbelzinnig de bron van het geweervuur vast te stellen”. Zo ook een onderzoek van de Amerikaanse veiligheidscoördinator regeerde dat, hoewel het Israëlische leger hoogstwaarschijnlijk verantwoordelijk was voor haar dood, dit “niet opzettelijk was, maar eerder het resultaat van tragische omstandigheden”.
Na het verspreiden van propaganda om zichzelf te ontslaan van de verantwoordelijkheid voor de moord op Abu Akleh, waarbij de leugens en opzettelijke omissies werden versterkt door volgzame media en het westerse politieke establishment, en het vasthouden aan de verdwijning van de naam van Abu Akleh uit de nieuwscyclus: pas toen deed Israël een stap verder gaan in de richting van het herkennen van de werkelijkheid.
Soms geeft het niet eens zoveel toe. Operatie Cast Lead, die in december 2008 door Israël werd gelanceerd, is daar een goed voorbeeld van. Het lijkt misschien mild in vergelijking met de huidige scènes van genocidale rampen in Gaza, maar destijds schokte de wreedheid van Operatie Cast Lead de wereld.
22 dagen lang bestookte het Israëlische leger de Gazanen door de lucht, over land en over zee, met een grondinvasie die begon op 3 januari 2009. Witte fosfor regende neer op dichtbevolkte civiele gebieden, inclusief scholen en markten, in strijd met het internationaal humanitair recht. Ruim 1.400 Palestijnen, waaronder 313 kinderen, kwamen om.
Het was voorspelbaar dat dit alles door Israël en zijn bondgenoten werd gerechtvaardigd als zelfverdediging tegen Hamas. George W. Bush, in zijn laatste dagen als president van de VS, verklaard zijn verzet tegen “elk staakt-het-vuren dat leidt tot raketaanvallen op Israël”.
Lange tijd shills voor het Amerikaanse imperialisme zoals Thomas Friedman opnieuw geformuleerd De aanval van Israël op de inwoners van Gaza als “de nieuwste versie van het langstlopende toneelstuk in het moderne Midden-Oosten”, een toneelstuk dat de titel zou moeten hebben: “Wie is de eigenaar van dit hotel? Kunnen de Joden een kamer krijgen? En moeten we de bar niet opblazen en vervangen door een moskee?’”
De omvang van Israëls barbaarsheid was echter te groot voor deze afleidingstactieken en maskeerde nauwelijks de islamofobie om alle kritiek op Operatie Cast Lead weg te wassen – zelfs van Israëlische soldaten.
Een inmiddels beroemde compilatie De getuigenissen van Israëlische soldaten die hadden deelgenomen aan de operatie van 2008-2009, geproduceerd door de organisatie Breaking the Silence, gaven in grimmige bewoordingen de sfeer weer van koortsachtige, losgeslagen bloeddorst die binnen het Israëlische leger werd gekoesterd. “De haat en de vreugde van het doden… [with] niets houdt je tegen”, zo zei een soldaat.
Wat het Breaking the Silence-rapport in anekdotische termen overbracht, werd vervolgens in forensisch detail geanalyseerd in het Goldstone-rapport. Dit verwijst naar de uitkomst van een “onderzoeksmissie” die in april 2009 werd uitgevoerd door de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties, waarbij de Zuid-Afrikaanse rechter Richard Goldstone aan het roer.
Het uitgangspunt van de missie was verre van radicaal. Het stelde het recht van Israël om de bevolking van Gaza te onderwerpen aan 22 dagen van terreur op grond van veronderstelde zelfverdediging niet ter discussie; het probeerde alleen maar zijn grenzen in twijfel te trekken binnen de grenzen van het internationale oorlogsrecht. Het werd geleid, zoals de Voogd dat is genoteerddoor “een Joods-zionistische rechter met onberispelijke internationale geloofsbrieven”, nauwelijks een afstandelijke waarnemer.
Niettemin weigerde Israël mee te werken. Het blokkeerde de toegang van VN-onderzoekers tot Israël en de bezette gebieden. Het hekelde de missie als eenzijdig en oneerlijk. De enige redelijke verklaring hiervoor is, zoals Richard Falk schrijft in de Elektronische Intifada, betoogtis dat Israël “niets te vertellen had dat zou kunnen hopen het overweldigende bewijsmateriaal ertegen te overwinnen”.
En het bewijsmateriaal was inderdaad overweldigend. Meer dan 574 pagina’s, het Goldstone Report documenten ernstige oorlogsmisdaden en schendingen van het internationaal recht, waaronder het doelbewust aanvallen van burgers, het gebruik van buitensporig geweld en vrijheidsberoving. Om er maar een paar op te noemen, Israël uitgevoerd “aanvallen op huizen in de wijk al-Samouni ten zuiden van Gaza-stad, inclusief de beschieting van een huis waarin Palestijnse burgers door de Israëlische strijdkrachten waren gedwongen zich te verzamelen”, en betrokken bij “het neerschieten van burgers terwijl ze probeerden verlaten hun huizen om naar een veiliger plek te lopen, zwaaiend met witte vlaggen en, in sommige gevallen, na een bevel van de Israëlische strijdkrachten om dit te doen” en de “beschietingen met explosieve en witte fosformunitie” van een opvangcentrum van de Verenigde Naties “[offering] onderdak bieden aan tussen de 600 en 700 burgers en [containing] een enorm brandstofdepot”.
Het Goldstone-rapport kon alleen maar concluderen dat “wat er eind 2008 en begin 2009 in iets meer dan drie weken plaatsvond, een opzettelijk disproportionele aanval was, bedoeld om een burgerbevolking te straffen, te vernederen en te terroriseren, haar lokale economische capaciteit om zowel te werken als radicaal te verminderen. en voor zichzelf te zorgen, en er een steeds groter gevoel van afhankelijkheid en kwetsbaarheid aan op te dringen”.
Israël reageerde op deze bevindingen, gepubliceerd in september 2009, met regelrechte minachting of afleiding. De toenmalige Israëlische president Shimon Peres bespot het rapport als een “aanfluiting van de geschiedenis” die “er niet in slaagt onderscheid te maken tussen de agressor en een staat die het recht op zelfverdediging uitoefent”. Premier Benjamin Netanyhau genaamd het “een kangoeroerechtbank tegen Israël, waarvan de gevolgen de strijd van democratische landen tegen terreur schaden”.
De VS van hun kant gebruikten hun vetorecht in de VN-Veiligheidsraad om elke poging van VN-partijen om de bevindingen van Goldstone te bespreken te blokkeren.—laat staan om Israël te veroordelen vanwege de moedwillige vernietiging van Palestijnse levens en middelen van bestaan tijdens Operatie Cast Lead.
Maar zelfs deze totale straffeloosheid was niet genoeg voor Israël. Naast het veroordelen of proberen te ondermijnen van de legitimiteit van zijn bevindingen, Israëlische politieke krachten en hun aanhangers losgelaten een lastercampagne gericht tegen Goldstone zelf, met als doel hem te dwingen het rapport dat hij nauwgezet had voorbereid, te verloochenen. En het werkte.
“Als ik toen had geweten wat ik nu weet”, Goldstone schreef in april 2011 in de Washington Post, “het Goldstone-rapport zou anders zijn geweest”. Hij koos ervoor om in het bijzonder afstand te doen van de bevinding die de Israëlische regering toevallig ook het meest ondraaglijke vond: dat het Israëlische leger zich doelbewust op burgers richtte. Jubileum en rechtvaardiging gingen vervolgens door het Israëlische politieke establishment, waarbij Netanyahu in het traject van Goldstone een impuls zag voor de VN om “de [his] rapporteer in de prullenbak van de geschiedenis”.
Keer op keer verdraaien, ontkennen en liegen Israël en zijn aanhangers in de media en machtscentra in de hoop, of beter gezegd de gegronde verwachting, hun misdaden van apartheid en genocide te begraven. De enige ‘waarheid’ die Israël kan verdragen, is er een waarin zijn expansionistische, genocidale project nooit ter discussie wordt gesteld.
Tegenover deze gefabriceerde ‘waarheid’ staat de nagedachtenis van de Palestijnen en het toenemende aantal mensen over de hele wereld die hen steunen in het eisen van gerechtigheid.. Zoals de Amerikaanse historicus Howard Zinn schreef: “De herinnering aan onderdrukte mensen is iets dat niet kan worden weggenomen, en voor zulke mensen, met zulke herinneringen, ligt opstand altijd een centimeter onder de oppervlakte.”
Bron: redflag.org.au