![](https://focus-wtv.tv/wp-content/uploads/2023/11/social_media.jpeg)
De afgelopen maand hebben textielarbeiders in de confectiekledingindustrie in Bangladesh gevochten voor een verhoging van het maandelijkse minimumloon van 8.300 taka ($115) naar 23.000 taka ($318).
Inflatie en een verslechterende wisselkoers hebben ervoor gezorgd dat de kosten van levensonderhoud in Bangladesh enorm zijn gestegen, maar de loonraad van de overheid heeft slechts een verhoging van het minimumloon aangeboden tot 12.500 taka ($173), de helft van wat de arbeiders eisen. Zoals Mujahid Ahmed, een naaimachine-operator, tegen France 24 zei: “Het loon was voorheen laag, en het is nog steeds laag na de aankondiging van het nieuwe minimumloon … Het is niet genoeg om aan onze basisbehoeften te voldoen”.
Als reactie daarop gingen tienduizenden arbeiders in staking en gingen de straat op. Ze blokkeerden wegen en gooiden stenen naar fabrieken. Ongeveer 600 van de 3.500 kledingfabrieken in Bangladesh werden gesloten tijdens wat de grootste arbeidersprotesten in minstens tien jaar waren.
Voor het maken van dit standpunt zijn de arbeiders gewelddadig aangevallen, zowel door misdadigers ingehuurd door de bazen als door de politie. Masuma Ahktar, een naaister, vertelde de Voogd over het feit dat ik met houten stokken werd geslagen door een groep gewapende mannen: “Ik viel op de grond. Zelfs toen hielden ze niet op me te slaan… Ze sloegen herhaaldelijk op mijn rug, mijn dijen en mijn armen”.
Minstens vier arbeiders zijn door de politie vermoord en ruim 11.000 zijn beschuldigd van “geweld en vandalisme” na deelname aan de protesten. Premier Sheikh Hasina veroordeelde de stakers ook en zei: “Ze moeten werken met wat hun salaris ook wordt verhoogd [to] … Als ze op initiatief van iemand de straat op gaan om te protesteren, verliezen ze hun baan, verliezen ze hun werk en moeten ze terugkeren naar hun dorp”.
Het is geen verrassing dat dit het antwoord van de regering zou zijn, aangezien de kledingindustrie bijna 16 procent van het BBP van Bangladesh en ongeveer 85 procent van de export voor haar rekening neemt. De regering staat volledig achter de lokale kapitalisten en gebruikt “alle noodzakelijke middelen” om een einde te maken aan de ontwrichting veroorzaakt door de stakingen.
Niet alleen ontvangen de arbeiders – voornamelijk jonge vrouwen die vanuit plattelandsgebieden naar de stad zijn gemigreerd – nauwelijks leefbare lonen, maar elementaire veiligheidsmaatregelen zijn op veel plaatsen ook vrijwel onbestaande. Veel kledingfabrieken zijn hoger gebouwd dan de regelgeving toestaat, op onstabiele funderingen en zonder ventilatie- of brandpreventie- en evacuatiesystemen.
Dit heeft geleid tot talloze industriële ‘ongelukken’, die beter omschreven kunnen worden als moorden. De meest opvallende hiervan waren de fabrieksbrand in Tazreen in 2012, waarbij minstens 117 mensen omkwamen, en de ineenstorting van Rana Plaza in 2013, waarbij 1.127 mensen om het leven kwamen. In beide gevallen vermoeden de lokale bevolking dat het werkelijke dodental veel hoger kan zijn geweest.
De dag vóór de instorting van Rana Plaza was minstens één van de steunkolommen in de fabriek gescheurd en versplinterd. Een ingenieur verklaarde dat het gebouw onmiddellijk instortingsgevaar had. Maar de volgende dag werden duizenden, onder dreiging van verlies van enkele dagen loon en fysiek geweld, duizenden teruggedreven naar het gebouw. Kort daarna stortte het in.
Ondanks de mondiale verontwaardiging die deze gebeurtenissen teweegbrachten, is er in de jaren daarna weinig veranderd. De winsten die degenen aan de top van de mondiale kledingindustrie genieten, zijn afhankelijk van de superuitbuiting van werknemers in enkele van de armste landen ter wereld, en Bangladesh behoort tot degenen die onderaan de stapel staan.
Een ‘Pattern Resort Shirt’ van H&M, gemaakt in een fabriek in Mirpur, een buitenwijk van de hoofdstad van Bangladesh, Dhaka, wordt in Australië voor maximaal $ 25 verkocht. Eén enkele arbeider die in een team in een kledingfabriek in Bangladesh naait, zou elke dag meer dan duizend dollar aan die overhemden kunnen verdienen, terwijl hij er minder dan tien dollar voor terugkrijgt.
Waar gaat al het extra geld naartoe? Volgens het jaarverslag van H&M genereerde het bedrijf in 2022 wereldwijd 32 miljard dollar aan omzet. Het bedrijf en de andere grote kledingretailers zoals Zara, Levi’s, BigW, Kmart enzovoort zijn de grootste winnaars van de sector. Een groot deel van de rest van het geld dat de arbeid van kledingarbeiders genereert, belandt in de zakken van de verschillende lokale fabriekseigenaren aan wie deze bedrijven werk uitbesteden.
De kledingarbeiders in Bangladesh lopen voorop in de strijd tegen het zeer uitbuitende hart van de mondiale mode-industrie. Zoals Naima Islam, een machine-operator, vertelde Voogd“Ze proberen ons het zwijgen op te leggen, maar we geven niet op”.
Bron: redflag.org.au