![](https://focus-wtv.tv/wp-content/uploads/2023/12/1703382060_placeholder-noimage.jpg)
Toen op 20 december middernacht naderde, stroomden mensen vanuit hun huizen de straten in in heel Argentinië, terwijl ze op potten en pannen sloegen. Terwijl kleine, verspreide groepen marcheerden, groeiden ze en fuseerden ze cacerolazo demonstraties in wijk na wijk. (Braadpan is afgeleid van ‘braadpan’, waarmee mensen uit de middenklasse traditioneel met lepels slaan tijdens Argentijnse protesten.) Javier Milei, de nieuw gekozen extreemrechtse president, was slechts enkele minuten eerder op televisie verschenen om een pakket van ingrijpende bezuinigingen en prijsverhogingen aan te kondigen .
In een wijk in het centrum van Buenos Aires, de hoofdstad, blokkeerden honderden demonstranten de straten en marcheerden naar het congresgebouw. Temidden van de cacerolazo kakofonie, stemmen zongen: “Het land is niet te koop!” (“Het thuisland is niet te koop!”). Toen ze het congres naderden, begonnen velen te rennen en kruispunten te blokkeren. De mars groeide en groeide terwijl demonstranten met toeschouwers ruzie maakten om zich bij de processie aan te sluiten.
Het bereiken van het Congres, dit cacerolazo samen met anderen uit de hele stad. Het gebied is nu een enorme zee van mensen, een lied begon te echoën: “Paro, paro, paro – algemene paro!” (“Staking, staking, staking – algemene staking!”). De avond was gevuld met anti-Milei-gezangen, oproepen tot eenheid van de arbeiders en voetballiederen waarin politici werden aangevallen. Een populair gezang benadrukte de afwezigheid van de belangrijkste vakbondsfederatie, de Algemene Confederatie van de Arbeid: “Waar is het, we kunnen het niet zien, de beroemde CGT?”
De linkse politiek in Argentinië wordt gevormd door de trotskisten en de peronisten. Het peronisme is een politieke massabeweging die de plaats heeft ingenomen van de traditionele sociaal-democratie, waarvan de oorsprong ligt in de regeringen van Juan Péron halverwege de twintigste eeuw. Tegenwoordig is de Justitialistische Partij de belangrijkste organisatorische uiting van het peronisme, maar deze bestaat als een bredere beweging; het grootste deel van de vakbondsbureaucratie is peronistisch.
Jonge socialisten van de Beweging van Socialistische Arbeiders en de Arbeiderspartij hielden de kranten van hun groepen als vlaggen langs het hek buiten het congres. Binnen enkele uren waren tien- tot honderdduizenden mensen verzameld. Ze bleven tot in de vroege uurtjes. Soortgelijke protesten vonden plaats in het hele land, van de provincies tot de steden Rosario, Mar del Plata en Córdoba.
Dagen later heeft iedereen het over een algemene staking. Socialisten, waaronder de Beweging van Socialistische Arbeiders, dringen aan op de oprichting van een vakbond, en de arbeiders oefenen druk uit op de vakbondsleiders. De CGT heeft gedeeltelijk toegegeven door een all-in vakbondsdemonstratie uit te roepen voor woensdag 27 december om 12.00 uur. Volgende week zou er een algemene staking kunnen worden uitgeroepen. Op 21 december marcheerden honderden verpleegsters door de hoofdstad en verzamelden bandenarbeiders zich bij het Congres, beiden riepen op tot een algemene staking. Op 22 december marcheerden duizenden werkloze arbeiders met dezelfde eis naar het centrum van de stad. Later diezelfde dag marcheerden duizenden staatspersoneel. Braadpan Sindsdien zijn de protesten in het hele land elke nacht doorgegaan, zij het in kleinere aantallen.
Argentijnen zijn woedend over Milei’s voorgestelde economische shocktherapie. Het bezuinigingspakket werd per decreet aangenomen, waarbij de normale congresprocedures werden genegeerd en een aanfluiting werd gemaakt van de parlementaire democratie die slechts veertig jaar geleden werd gewonnen na de omverwerping van een rechtse dictatuur. Het woord ‘herinnering’ komt overal ter sprake: de herinnering aan de dictatuur; de herinnering aan de massabeweging ertegen; en de herinnering aan massamobilisaties in het hele land begin jaren 2000 tegen economisch wanbeheer en bezuinigingen. De herinneringen worden in het politieke bewustzijn van oudere werknemers gegrift. Ze begrijpen hoe een aanval eruit ziet en weten hoe ze moeten vechten.
En dit is een ernstige aanval. De privatisering van overheidsbedrijven, de deregulering van de woninghuurmarkt, verlagingen van de ontslagvergoedingen, het geven van bazen meer macht om werknemers te ontslaan, aanvallen op de gezondheidszorg, het onderwijs en de pensioenen, en meer. Om de schuld van 43 miljard dollar aan het Internationale Monetaire Fonds af te betalen, gaat Milei met een kettingzaag naar elke steunpilaar voor de levensstandaard van de arbeidersklasse.
De aanval komt in de context van massale armoede (volgens het statistiekbureau van de overheid bedraagt het percentage 40 procent), lage lonen (het minimum bedraagt slechts 215 dollar per maand) en een inflatie van 160 procent. Veel werknemers hier vertellen dat de meeste mensen, als ze werk kunnen krijgen, meerdere banen moeten hebben om rond te komen. En volgens officiële statistieken bevindt meer dan een derde van de werknemers zich in de zogenaamde ondergrondse economie. Dat wil zeggen dat zij geen pensioenpremies of ziektekostenverzekering ontvangen. Er is ook een aanzienlijke laag permanent werklozen die het moeten doen met de schamele toeslagen die worden geboden via het ondergefinancierde socialezekerheidsstelsel.
Peronistische en centrumrechtse regeringen hebben de afgelopen jaren bezuinigingen doorgevoerd in ruil voor internationale leningen om de regering te financieren.
Maar deze nieuwe bezuinigingsronde is de ergste tot nu toe. Voorafgaand aan zijn aankondiging richtten Milei en minister van Veiligheid Patricia Bullrich de zogenaamde anti-piketprotocol, een anti-piketwet die demonstranten verbiedt straten te blokkeren. Het werd gevolgd door dreigementen met repressie door de politie en een belofte om protesterende organisaties te laten betalen voor de kosten van het politieoptreden. Dat wil zeggen, om de lonen te betalen van de mensen die zijn gestuurd om hen te arresteren.
Laat op 20 december stond Lou, een jong lid van de Beweging van Socialistische Arbeiders, het hek van het Congres vastgrijpend en grijnzend naar de menigte. “De mensen gaan de straat op tegen dit nieuwe voorstel”, vertelde ze Rode vlag terwijl ze naar de massa mensen beneden zwaaide. “We gaan de straat op tegen alles wat ons ervan weerhoudt een goed menselijk leven te leiden. Het is geweldig. Het is net als in 2001. We zijn weer op straat en zingen: ‘Het verenigde volk zal nooit verslagen worden!’”
2001 werd gekenmerkt door een ernstige economische crisis en een reeks opstanden en stakingen die opeenvolgende regeringen ten val brachten, met als hoogtepunt de zogenaamde Argentiniëzo protesten en rellen in december. Veel bedrijven kwamen in deze periode ook onder arbeiderscontrole te staan, omdat bazen het land ontvluchtten of weigerden de productie door te laten gaan.
“De verkiezing van Milei was de reactie op een zeer slechte peronistische regering en een zeer ernstige inflatiecrisis”, zei de 24-jarige Elena tijdens de kleinere cacerolazo mars van de middenklassewijken naar het Congres. “Mensen wisten niet waar ze op stemden. Tijdens zijn campagne beloofde hij dat de politieke klasse voor de crisis zou betalen. Mensen wisten niet dat hun pensioenen eronder zouden lijden, dat de bustarieven zouden kunnen verdrievoudigen, enzovoort. Maar nu begrijpen ze het. We laten zien dat we het niet zullen pikken.”
Een deel van de betekenis van de spontane nachtmars was dat deze voor de tweede keer de anti-piketwet overtrad. De eerste vond eerder op dezelfde dag plaats. Uren vóór Milei’s bezuinigingsaankondiging hield links een massademonstratie ter gelegenheid van de verjaardag van de besparingen Argentiniëzo en zich te verzetten tegen het beleid van Milei.
In een poging steun te verwerven voor het protestverbod en vijandigheid jegens links, gebruikte de regering reclameborden en aankondigingen op treinstations om mensen te waarschuwen niet naar de betoging te gaan en burgers te vragen een hotline te bellen als ze tegen hun wil gedwongen werden. bijwonen. De Nationale Gendarmerie, een quasi-militaire macht die grensgebieden bewaakt, werd dezelfde dag ingezet om de politie te helpen een soortgelijke demonstratie in Neuquén, een kleine stad in het westen van het land, neer te slaan.
Maar ondanks alle intimidatie en propaganda was het middagprotest op Plaza de Mayo in Buenos Aires enorm, waarbij de grote socialistische partijen, militante vakbondsgroepen, plukkers (de naam die wordt gegeven aan groepen die tijdens protesten straten blokkeren om bepaalde kwesties onder de aandacht te brengen) en andere sociale bewegingen. Financiële sfeer, een Argentijnse krant, meldde dat minister van Veiligheid Patricia Bullrich de menigte op 20.000 en 50.000 mensen schatte. Het was waarschijnlijk groter. De politie deed slechts zwakke pogingen om te voorkomen dat de demonstranten de weg op zouden gaan. Dus toen de bezuinigingsaankondiging van Milei later kwam, wisten de mensen al dat het protestverbod kon worden aangevochten.
De regering heeft aangekondigd dat zij veertien organisaties die betrokken zijn bij de demonstratie overdag 60.000 dollar in rekening zal brengen voor de aanwezigheid van de politie. Deze kluchtige aanval op links geeft aan dat de regering zich nog niet volledig heeft teruggetrokken. Maar anders dan in kleinere steden kan het de massademonstraties in Buenos Aires niet voorkomen zonder een politieke crisis te riskeren.
Er is nu een serieuze strijd gaande. Aan de ene kant staat de extreemrechtse regering. Aan de andere kant staat de enorme, diverse groep extreem-linkse organisaties en instellingen naast massa’s ongeorganiseerde maar zeer boze mensen. Wat zal er hierna gebeuren? Het is onmogelijk om te zeggen. Maar als de vakbondsleiders weigeren een algemene staking uit te roepen, zal de regering in het voordeel zijn.
Bron: redflag.org.au