![](https://focus-wtv.tv/wp-content/uploads/2024/01/arkansas-oil-lithium-critical-minerals-copy.jpg)
Getty/Grist
Dit verhaal is oorspronkelijk gepubliceerd door Maalkoren en wordt hier weergegeven als onderdeel van de Klimaatbureau samenwerking.
Chantell Dunbar-Jones herinnert zich de tijd dat haar geboorteplaats Lewisville, Arkansas, op elke hoek oliebronnen leek te hebben. Het kleine stadje, gelegen in het zuidwestelijke deel van de staat, ligt bovenop de Smackover Oil Formation, een van de grootste olievelden in de Verenigde Staten. Lange tijd werkte bijna iedereen voor de olie-industrie. De vader van Dunbar-Jones begon bij Phillips 66, maar werd overgeplaatst naar steeds kleinere bedrijven toen de waterputten eind jaren negentig begonnen te sluiten en de industrie verschoof naar Texas. In de jaren daarna heeft de stad inwoners en bedrijven zien vertrekken op zoek naar een betere toekomst.
De vooruitzichten voor het gebied begonnen eind vorig jaar beter te worden, toen ExxonMobil, samen met een aantal andere bedrijven, het voornemen aankondigde om tegen 2027 te beginnen met de productie van lithium in de regio. Het opende een testlocatie in de Smackover-formatie, die drie staten omvat en leveren 15 procent van het lithium in de wereld. Mensen in Lewisville zijn voorzichtig hoopvol dat de verandering de zaken kan veranderen.
“We zijn gewoon erg opgewonden en proberen al onze eenden op een rij te krijgen en te kunnen profiteren van wat er gaat komen”, zegt Dunbar-Jones, die zeven jaar in de gemeenteraad heeft gezeten.
ExxonMobil sluit zich aan bij een groeiende haast om de natuurlijke hulpbronnen te leveren die nodig zijn om de groene transitie te stimuleren. Olieproducenten en kolenbedrijven zoals Ramaco Resources willen samenwerken met het ministerie van Energie om deze op te sporen en, in sommige gevallen, meer geld te ontfutselen uit land dat ze al bezitten.
Lithium en andere mineralen zoals kobalt, nikkel en silicium zijn essentieel voor de productie van zonnepanelen, windturbines en de batterijen die elektrische voertuigen aandrijven. Op dit moment is de overgrote meerderheid van deze cruciale mineralen afkomstig uit Argentinië, Australië, Chili, China en de Democratische Republiek Congo. Er zijn slechts één zeldzame aardmetaalmijn en één lithiummijn in de VS, en de regering-Biden heeft via de Inflation Reduction Act ruim 407 miljoen dollar beschikbaar gesteld voor binnenlandse exploratie en productie.
Die toestroom versterkt het effect van andere investeringen in verschillende schakels in de binnenlandse toeleveringsketen van schone energie. Deze subsidies hebben het verzilveren van de groene transitie aantrekkelijk gemaakt voor fossielebrandstofbedrijven, waarvan er vele toegang hebben tot potentieel productief land en de ervaring en apparatuur om dit te ontginnen. Op plaatsen die bekend staan om hun olie- en steenkoolvoorraden, zoals het Powder River Basin van Wyoming en het zuiden van Arkansas, duiken fossielebrandstofbedrijven op nieuw ontdekte voorraden van kritieke mineralen. Dat heeft ertoe geleid dat sommige mensen enthousiast zijn over de belofte van economische revitalisering, terwijl anderen nerveus zijn dat ze opnieuw zullen worden geconfronteerd met de ergste sociale en ecologische gevolgen van de winning van fossiele brandstoffen.
Dunbar-Jones ziet tot nu toe weinig redenen tot bezorgdheid. Meestal voelt de aankondiging van Exxon, samen met soortgelijke aankondigingen van bedrijven als Standard Lithium, als een geweldig excuus om Lewisville aan te kleden en samen te werken met omliggende steden om de regio open te stellen voor zaken. Er is haar verteld dat er in de regio honderden nieuwe banen zouden kunnen ontstaan. “We verliezen mensen door een gebrek aan adequate huisvesting en onvoldoende werkgelegenheid”, zei ze. “Nu lithium eraan komt, probeert iedereen terug te komen.”
Het land rond de Smackover Oil Formation blijft getekend door jaren van gretige en vaak slecht geplande aardoliewinning, waarbij de stromen vervuild zijn door olie en pekel. Exxon en andere bedrijven die op zoek zijn naar lithium hebben deelgenomen aan openbare bijeenkomsten waar ze de bezorgdheid over het milieu hebben weggenomen, zei Dunbar-Jones, en verklaarden dat hun methoden veilig en milieuvriendelijk waren. Maar ze vraagt het zich nog steeds af.
“Hoe kun je dat echt weten voordat ze binnenkomen en aan de slag gaan?” zij vroeg.
ExxonMobil reageerde niet op een verzoek om commentaar, maar zei in een verklaring waarin het lithiumproject werd aangekondigd dat het proces waarmee het lithium gaat winnen veilig is, minder CO2-uitstoot veroorzaakt dan hardrockwinning en aanzienlijk minder land vereist.
De winning van kritieke mineralen is onderworpen aan een relatief los raamwerk van regelgeving, en kan behoorlijk destructief zijn, zegt Marco Tedesco, een klimaatwetenschapper aan de Columbia University die wereldwijd onderzoek heeft gedaan naar de winning ervan. Om de Smackover-formatie te exploiteren, is Exxon van plan de lithiumrijke pekel 3.000 meter onder de grond af te tappen met behulp van een proces dat diepe lithiumextractie wordt genoemd. “Ze pompen lithium uit de bodem – vergelijkbaar met fracken,” zei Tedesco, eraan toevoegend dat het proces een enorme hoeveelheid water vereist. De pekel verdampt, waardoor lithiumzouten en andere bijproducten achterblijven, waarvan sommige waardevol en sommige giftig zijn. “Mensen die bij een mijn wonen, hebben het recht om deze economische kansen te benutten”, zei hij, maar in de praktijk ziet Tedesco dat de meeste voordelen wegvloeien naar de gemeenschappen waar de winning plaatsvindt.
“Helaas is de geschiedenis bezaaid met een systematische minachting voor transparantie en een gebrek aan verantwoordelijkheid door bedrijven”, aldus Tedesco.
Waterschaarste is een groot onderwerp in Wyoming, een koude, droge staat met uitgestrekte stripmijnen, intensieve fracking en een groeiende industrie in cruciale mineralen. Steenkool is al meer dan 100 jaar verbonden met de identiteit van Gillette, een klein stadje in de noordoostelijke hoek van de staat. Het Powder River Basin bevat de meeste winbare reserves van het land. Steenkoolbedrijf Ramaco Resources ontdekte, met de hulp van een nationaal laboratorium van het Department of Energy, wat misschien wel de grootste voorraad zeldzame aardmetalen van het land zou kunnen zijn op land dat het in 2011 voor twee miljoen dollar kocht. zegt dat het een bonanza van 37 miljard dollar aan kritische mineralen zal zijn.
Shannon Anderson, de stafadvocaat van de milieuorganisatie Powder River Basin Resource Council, ziet niets ongewoons in wat Ramaco doet. “Bedrijven zijn heel goed in het opnieuw uitvinden van zichzelf als er een marktmogelijkheid is om dat te doen,” zei ze, en de mijnbouw staat te popelen om zich aan te sluiten bij de toeleveringsketen van schone energie. Onderzoek heeft aangetoond dat mijnafval, zure mijndrainage en ander giftig steenkoolafval in feite een behoorlijke bron van cruciale mineralen kunnen zijn.
Ondanks zijn verzet tegen veel van het schone energiebeleid van president Joe Biden, had Senaatsdemocraat Joe Manchin, die de steenkoolproducerende staat West Virginia vertegenwoordigt, weinig moeite om de binnenlandse voorraden van cruciale mineralen te versterken, in de hoop dat mijnafval winstgevend zou kunnen worden voor steenkool. bedrijven. Wat er in de zestien jaar dat Anderson werkt is veranderd, is “het astronomische niveau van de subsidies die deze beslissingen bepalen.”
In Wyoming maken basisorganisaties en de gemeenschappen die zij bedienen zich vooral zorgen over het waterverbruik en de vervuiling, beide aanhoudende problemen in de hoge woestijnen van de staat. “We hebben al heel lang te maken met de gevolgen van steenkool”, zegt Anderson. “Zijn we klaar om de gevolgen van nieuwe vormen van mijnbouw een generatie of twee het hoofd te bieden?”
Anderson uitte ook zijn bezorgdheid dat de goede wil van de regering-Biden jegens ‘energiegemeenschappen’ – gedefinieerd als de regio’s die ooit afhankelijk waren van fossiele brandstoffen en geconfronteerd werden met de diversificatie van hun economieën – zou kunnen resulteren in verdere uitbuiting in die gemeenschappen, waarvan Biden een prioriteit heeft gemaakt voor investeringen door middel van schone energie. energie programma’s.
Terwijl veel federale subsidies en leningen zich richten op het verbeteren van huisvesting, breedband en energie-efficiëntie, richten enkele zich op mineraalonderzoek, biobrandstoffen en aardgasinfrastructuur. Sinds januari 2021 heeft het ministerie van Energie naar schatting 41 miljoen dollar aan projecten aangekondigd ter ondersteuning van de exploratie van cruciale mineralen in voormalige mijngemeenschappen.
Ondanks deze financieringsmogelijkheden schieten veel van deze plaatsen mogelijk tekort als het gaat om belastinginkomsten, milieuregelgeving en schoonmaak. Wetten variëren van staat tot staat, maar de meeste plaatsen waar een enorme rijkdom aan hulpbronnen werd gewonnen door kolen- en oliemaatschappijen ontvingen slechts een klein percentage van die meevaller via lonen, staatsroyalty’s, lokale ontslagbelastingen en vrijgevigheid van bedrijven zoals bouwparken of andere zaken. voorzieningen.
De ontslagbelastingen op kritieke mineralen, die onder de belastingcategorie ‘algemene mineralen’ vallen, zijn over het algemeen lager dan die betaald op steenkool en olie. Volgens de mijnbouwwet van 1872 leveren ze helemaal geen staatsroyalty’s op. Om ervoor te zorgen dat gemeenschappen een financieel voordeel zien, moet er daarom opnieuw worden nagedacht over de manier waarop deze inkomsten worden verdeeld. “Je kunt geen belastingsysteem ontwerpen dat één-op-één vervanging mogelijk maakt”, aldus Anderson.
De mijnbouwwet uit 1872 is ook niet van toepassing op privéland of land ten oosten van de rivier de Mississippi. Dat land wordt in plaats daarvan gereguleerd door de Clean Water Act en andere wetten, en door processen toe te staan die losser zijn dan die voor olie en steenkool. Binnen deze lappendeken van federale, staats- en lokale wetten en grondeigendomsregelingen liggen veel mazen in de wet voor sommige soorten mijnbouwafval. Blaine Miller-McFeeley, een mijnbouwexpert bij de non-profitorganisatie Earthjustice op het gebied van milieurecht, waarschuwde dat er veel manieren zijn waarop olie- en gasbedrijven de verantwoordelijkheid voor de langetermijneffecten van de mijnbouw kunnen ontlopen.
“De huidige regering past niet voldoende zorgvuldigheidsnormen toe op het geld dat de deur uitgaat”, aldus Miller-McFeeley. “Ze hebben de mogelijkheid om de lat hoog te leggen, zodat we onze opofferingszones niet verplaatsen van gemeenschappen die getroffen zijn door olie en steenkool naar gemeenschappen die getroffen zijn door de mijnbouw.”
“Deze olie-, gas- en steenkoolbedrijven zijn zichzelf aan het greenwashen,” voegde hij eraan toe, “door te zeggen dat de manier waarop ze altijd aan mijnbouw hebben gedaan, namelijk de destructieve, giftige manier, de oplossing is voor de klimaatverandering.”
De regering-Biden heeft deze uitdagingen opgemerkt, en een werkgroep van het ministerie van Binnenlandse Zaken probeert de mijnbouwwet van 1872 te hervormen om strengere milieuregelgeving en openbaar proces mogelijk te maken – hoewel vertegenwoordigers van de mijnindustrie en Republikeinse functionarissen deze inspanningen hebben bekritiseerd, en dat doen ze momenteel ook. vastgelopen. Ambtenaren van het Environmental Protection Agency waarmee Grist contact heeft opgenomen, bevestigden brede steun voor een nieuw, strak gereguleerd leasingsysteem dat de VS in staat stelt te voldoen aan de toegenomen vraag naar cruciale mineralen met meer aandacht voor de waterkwaliteit en het recht van gemeenschappen om nee te zeggen tegen nieuwe ontwikkelingen, of als de ontwikkeling gewenst, transparante communicatie onderhouden met mijnbouwbedrijven.
Opgevoerde regelgeving zou er volgens Marco Tedesco voor kunnen zorgen dat de gemeenschappen die de materialen leveren die nodig zijn om het land af te leiden van fossiele brandstoffen meer van de voordelen, en minder van de problemen, zien die de winning van fossiele brandstoffen hen met zich meebracht. Maar hij waarschuwde dat dit alleen zal gebeuren als plattelandsgemeenschappen uit de arbeidersklasse, zoals Lewisville en Gillette, betrokken worden bij een openbaar en transparant proces om het beleid vorm te geven dat daarvoor nodig is.
“Het betrekken van gemeenschappen op beslissingsniveau in een vroeg stadium, het investeren in het aanpakken van de gevolgen voor het milieu, het projecteren van de gevolgen op toekomstige generaties en het delen van de economische en financiële voordelen met de gemeenschappen zou samen moeten gaan,” zei Tedesco, “als de elementen van een koor. .”
Bron: www.motherjones.com