![](https://focus-wtv.tv/wp-content/uploads/2024/01/GettyImages-1794612122.jpg)
Deze winter vond een van de grootste stakingen in de Canadese geschiedenis plaats.
Ongeveer 560.000 werknemers uit de publieke sector in de uit meerdere vakbonden bestaande coalitie Common Front (Front commun) van Quebec kwamen in actie tijdens een reeks banenacties. Deze historische stakingen zorgden ervoor dat werknemers in het onderwijs en de gezondheidszorg hun baan verlieten tijdens een reeks werkonderbrekingen om terug te vechten tegen beledigende loonaanbiedingen, verslechterende openbare diensten en een regering die zich inzet voor bezuinigingen.
Vier vakbondsfederaties – Confédération des syndicats nationaux (CSN), Centrale des syndicats du Québec (CSQ), Fédération des Travailleurs et Travaileuses du Québec (FTQ) en Alliance du Personnel Professionnel et Technique de la Santé et des Services Sociales (APTS) – In november en december werd in totaal elf dagen gestaakt, inclusief een zevendaagse algemene staking tussen 8 en 14 december. Stakende leraren blokkeerden op 21 december zelfs de havens van Montreal en Quebec City, terwijl de gesprekken met de provincie voortduurden.
De vier vakbonden van het Gemeenschappelijk Front vertegenwoordigen ruim 420.000 werknemers in de publieke sector in een hele reeks diensten en werkplekken.
Buiten de coalitie onderhandelden vakbonden die 66.000 leraren (Fédération Autonome de l’enseignement, of FAE) en 80.000 verpleegsters (Fédération interprofessionnelle de la santé du Québec, of FIQ) vertegenwoordigden, tegelijkertijd met de provincie en waren ze betrokken bij hun eigen stakingen en banenacties. .
In totaal vochten meer dan een miljoen arbeiders voor nieuwe contracten met de provincie, terwijl ruim een half miljoen – 6 procent van de bevolking van Quebec – op een gegeven moment in staking was. Leraren in de FAE staakten tweeëntwintig dagen lang, waardoor ongeveer 800 scholen in de provincie werden gesloten. Zoals Benoit Renaud betoogde voordat de arbeiders officieel de straat op gingen, vertegenwoordigde de strijd van het Gemeenschappelijk Front de samenloop van drie onderling verbonden dynamieken.
De arbeidersopstand in de publieke sector werd uitgelokt door een regering die sinds haar verkiezing in 2018 een bezuinigingsproject heeft nagestreefd. De rechtse Future of Québec Coalition (Coalition avenir Québec, of CAQ), waartoe veel voormalige leidinggevenden uit de particuliere sector behoren, heeft het verdrag geratificeerd. laatste collectieve overeenkomsten met de vakbonden in de publieke sector afzonderlijk tijdens de COVID-19-pandemie. Deze driejarige overeenkomsten waren weliswaar teleurstellend, maar waren grotendeels een overblijfsel voor beide partijen. Het leek erop dat de CAQ zich voorbereidde op een meer gezamenlijke confrontatie met de vakbonden in 2023. Hierop anticiperend vormden de vier arbeidsorganisaties een coalitie genaamd Common Front, om samen te onderhandelen en zich te organiseren.
Renaud identificeert de stakingen als “de opeengehoopte frustratie en verontwaardiging van werknemers in de publieke sector na tientallen jaren van verwaarlozing en de langzame erosie van de openbare diensten.” Net als in de rest van Canada heeft de COVID-19-pandemie deze problemen alleen maar verergerd.
Bovendien werden de stakingen gevormd door de brede publieke steun voor de arbeiders die betrokken waren bij werkgelegenheidsacties. Hoewel het publiek in Quebec wellicht arbeidsvriendelijker is dan het publiek in andere Canadese provincies, was de steun voor de leraren, gezondheidswerkers en andere ambtenaren die deze keer staakten bijzonder groot. Gedeeltelijk kan dit worden verklaard doordat de vakbonden hun strijd effectief verbinden met het verlangen naar beter gefinancierde en bemande openbare diensten.
Toen de gesprekken in 2022 begonnen, verwierpen de vakbonden botweg het oorspronkelijke aanbod van de regering om de lonen met 9 procent te verhogen over een periode van vijf jaar. De overheid zocht destijds ook concessies op het gebied van de pensioenen. Gedurende de daaropvolgende maanden leken de onderhandelingen nergens toe te leiden, totdat stakingsacties in het verschiet lagen.
Na een aantal stakingsdagen verhoogde de regering haar aanbod naar 12,7 procent, een cijfer dat onaanvaardbaar was voor de vakbonden die aan de staking waren begonnen op zoek naar lonen die iets boven het inflatiepercentage lagen.
Op 7 januari werd een “principeakkoord” tussen de vakbonden van het Gemeenschappelijk Front en de regering aangekondigd, met daarin een loonsverhoging van 17,4 procent over vijf jaar, waarvan 6 procent in het eerste jaar van het contract. Nieuwere leraren in de Fédération des syndicats de l’enseignement (FSE-CSQ) konden salarisverhogingen zien van tussen de 20 en 24 procent. Bij de vakbonden werd extra winst geboekt op het gebied van vakantietijd, ouderschapsverlof en uitgebreide gezondheidsvoordelen. Als dit voorlopige akkoord niet was bereikt, hadden de vakbonden van het Gemeenschappelijk Front heel goed een onbeperkte algemene staking kunnen beginnen die in het nieuwe jaar zou beginnen.
Een voorlopig akkoord dat eind december met leraren in de FAE werd bereikt, omvatte ook een gemiddelde loonsverhoging van 17,4 procent over vijf jaar voor leraren, evenals verhogingen van de overheidsfinanciering om de werkdruk aan te pakken en extra geld te verstrekken aan studenten met gespecialiseerde behoeften, waaronder het aannemen van personeel. van vierduizend klasassistenten.
Het is echter mogelijk dat de deal met deze leraren buiten het Gemeenschappelijk Front nog niet volledig rond is. Sinds vorige week zouden leiders van verschillende bij de FAE aangesloten vakbonden hun leden adviseren om tegen het voorlopige akkoord met de regering te stemmen. Volgens de vakbondsleiders slaagt de deal er nog steeds niet in om op adequate wijze tegemoet te komen aan de zorgen van werknemers over de klassengrootte en -samenstelling. Deze stemresultaten worden pas op 7 februari bekendgemaakt.
De vakbonden van het Gemeenschappelijk Front zullen intussen tussen 15 januari en 19 februari algemene vergaderingen houden om hun overeenkomsten te bespreken en erover te stemmen. Helaas blijven verpleegkundigen en andere gezondheidswerkers bij de FIQ zonder overeenkomst, ondanks provinciale bemiddeling. De vakbond handhaaft haar stakingsmandaat, maar heeft op dit moment niet opgeroepen tot verdere banenactie.
Over het geheel genomen slaagden de historische stakingen van het Gemeenschappelijk Front erin de eisen van de rechtse CAQ-regering voor concessies en voor de inflatie gecorrigeerde loonsverlagingen te verijdelen.
Mobilisatie was van cruciaal belang voor en tijdens de stakingsdagen in november en december. Voorafgaand aan de stakingen demonstreerden ruim honderdduizend werknemers uit de publieke sector en bondgenoten op 23 september in Montreal, een opmaat naar de uiteindelijke werkonderbrekingen, waarbij meer dan vier keer zoveel arbeiders aan de piketlijnen zouden staan.
Ook geslacht en sociale reproductie speelden een centrale rol in de stakingen. Het is geen verrassing dat, gezien de vertegenwoordigde sectoren en werkplekken, 78 procent van de vakbondsleden van het Gemeenschappelijk Front vrouw is, van wie velen onderbetaald zijn en opgebrand zijn. De helft van de leraren verlaat het beroep binnen vijf jaar, terwijl de leraren in de gezondheidszorg in de nasleep van de pandemie opbranden door overwerk. Deze erbarmelijke omstandigheden hebben waarschijnlijk de publieke sympathie vergroot, zelfs toen massale werkonderbrekingen scholen, ziekenhuizen en andere openbare voorzieningen ontwrichtten.
Het is moeilijk om de schaal en omvang van deze terugtrekking van arbeid te overdrijven. Canada als geheel heeft niet meer zoveel arbeiders in staking gezien in één jaar sinds 1987, toen het land 14,3 miljoen mensen minder telde. In de meeste jaren van de afgelopen twintig jaar is het niet ongebruikelijk dat minder dan honderdduizend arbeiders in het hele land in staking gingen.
De stakingen in Canada vertonen al tientallen jaren een neerwaartse trend, zij het minder dramatisch dan in de Verenigde Staten. De afname van de vakbondsdichtheid in de particuliere sector als gevolg van de mondialisering en outsourcing, en de aanvallen op vakbonden in de publieke sector als gevolg van bezuinigingsmaatregelen, hebben de onderhandelingsmacht van de arbeidersklasse en de bereidheid om te staken aanzienlijk ondermijnd.
Hoewel Quebec vergelijkbare trends heeft doorgemaakt, is de daling van de arbeidskracht binnen de provincie minder ernstig geweest dan op nationaal niveau. Het totale aantal werkonderbrekingen in Quebec daalde in de tien jaar tussen 2005 en 2015, maar is sindsdien grotendeels teruggekeerd naar het niveau van eind jaren negentig, met uitzondering van de periode voorafgaand aan en tijdens de pandemie.
Het meest opvallende aan de stakingscijfers in Canada is het aandeel werkonderbrekingen dat plaatsvindt in Quebec. Sinds 1997 vond bijna 43 procent van de Canadese stakingen plaats in Quebec, ondanks dat de provincie in 2023 slechts 22 procent van de Canadese bevolking vertegenwoordigde. De afgelopen tien jaar is het aandeel van de stakingen in de provincie zelfs nog opmerkelijker geweest: sinds 2013 is Quebec verantwoordelijk voor voor ruim 61 procent van de Canadese stakingen.
Simpel gezegd: de arbeiders en vakbonden in Quebec blijven veel meer bereid om te staken dan hun tegenhangers in de rest van Canada. En als alle cijfers bekend zijn, zullen de stakingen van het Gemeenschappelijk Front waarbij ruim een half miljoen arbeiders betrokken zijn, van 2023 een historisch jaar maken. Deze bereidheid om te staken zorgde ervoor dat de werknemers aanzienlijke loonsverhogingen kregen en maakte, althans tijdelijk, een einde aan de aanval van de conservatieve regering van de provincie.
Bron: jacobin.com