![](https://focus-wtv.tv/wp-content/uploads/2024/07/nuclear-nightmare.jpg)
De Australische politieke klasse is druk bezig het land om te vormen tot een uitvalsbasis voor een mogelijke Amerikaanse oorlog met China. Dat is, zou je denken, al erg genoeg. Nu wil Peter Dutton met zijn kernenergieplan een significant nieuw beetje (radioactieve) “spice” in de mix gooien.
Stel je eens voor. Het is 2040 en China heeft zojuist een invasie van Taiwan gelanceerd. De VS verklaart de oorlog en begint met de mobilisatie van haar eigen troepen en die van haar bondgenoten in de Indo-Pacifische regio. Tienduizenden Amerikaanse en Australische militairen zijn verzameld, klaar voor actie, op bases in heel Australië. Britse en Amerikaanse kernonderzeeërs worden verzonden vanuit havens in West-Australië en Queensland (het parkeren van hun onderzeeërs in Australische havens is het enige onderdeel van de AUKUS-deal dat daadwerkelijk is uitgevoerd).
Het Chinese leger heeft zich jarenlang minutieus voorbereid op dit scenario. Het weet dat de enige hoop op een snelle en relatief slachtofferloze overwinning ligt in het zo veel mogelijk verlammen van het vermogen van de andere partij om een tegenaanval uit te voeren voordat het begint. Dus op dit punt regent het eerste spervuur van Chinese hypersonische raketten. De doelen zijn niet alleen militaire faciliteiten, maar ook kritieke infrastructuur: havens, grote snelwegen en bruggen, datacentra en (natuurlijk) energiecentrales.
Hoe zou u zich voelen als u in deze situatie naast een van de zeven geplande grote kerncentrales van Dutton zou wonen? U zou denken dat een dergelijke aanval onwaarschijnlijk is. Zelfs in het geval van een grote oorlog zouden de strijdende mogendheden er toch niet voor terugdeinzen om civiele infrastructuur op zo’n destructieve manier aan te vallen. Deze overtuiging is helaas een fantasie. U hoeft alleen maar te kijken naar wat de Israëli’s met Gaza hebben gedaan – met de volledige steun van hun bondgenoten in landen als de VS en Australië – om te weten dat in een situatie van totale oorlog alles en nog wat als “fair game” zou worden beschouwd.
Sommige van de Australische buitenlandse beleidsmakers geloven dat een dergelijk scenario vermeden kan worden als we de volgende stap zetten na het opzetten van een kernenergie-industrie en onze eigen nucleaire wapens “afschrikmiddel” creëren. Het is mogelijk dat Dutton zelf een oogje heeft op dit pad. Hij is zich er ongetwijfeld van bewust dat de soorten middelen, vaardigheden en technologie die nodig zijn om een ”vreedzame” kernenergie-industrie op te zetten, precies dezelfde middelen, vaardigheden en technologie zijn die nodig zijn om kernwapens te produceren (vandaar de westerse hysterie over Irans “vreedzame” nucleaire programma).
Het is een bewijs van het niveau van historisch geheugenverlies over de realiteit van de zogenaamde nucleaire “afschrikking” tijdens de Koude Oorlog tussen de VS en Rusland dat iedereen behalve de meest Strangeloviaanse psychopaat zou denken dat een Australië met kernwapens een goed idee is. Een wereld waarin landen als Australië kernwapens gebruiken, en zo de al nieuwe wereldwijde wapenwedloop verder versnellen, zou er niet een zijn waarin de bevolkingen van de strijdende mogendheden op de een of andere manier veilig en zeker zouden zijn. Het zou eerder een nachtmerrie zijn van de alomtegenwoordige dreiging van wederzijdse vernietiging waarin het beste waarop je kon hopen, hetzij als lid van de strijdkrachten of als burger, was dat de dood snel zou komen.
Ik weet dit, omdat ik het eerder heb meegemaakt. Ik ben geboren op een Britse militaire basis in West-Duitsland en heb daar en op bases in Engeland gewoond tijdens de piek van de Koude Oorlog in de vroege jaren 80. Mijn vader zat bij de Britse luchtmacht en was navigator op Vulcan-bommenwerpers met kernwapens.
In 1980 publiceerde de Britse regering een pamflet met de titel Beschermen en overlevendie instructies bevatte over “hoe u uw huis en uw gezin zo veilig mogelijk kunt maken bij een nucleaire aanval”. Dit omvatte zaken als het bouwen van een “innerlijke schuilplaats” in uw huis die “dik bekleed moet zijn met dichte materialen om de straling te weerstaan, en die op afstand van de buitenmuren moet worden gebouwd”. De brochure en een bijbehorende mediacampagne waren bedoeld om de publieke angst voor de dreiging van oorlog te verminderen. Iedereen wist echter dat het slechts voor de show was. De realiteit van wat er zou gebeuren in het geval van oorlog werd eerlijker weergegeven in het sombere (op zijn zachtst gezegd) gezamenlijke Australische en Britse televisiedrama Draden.
Mijn vader moest regelmatig deelnemen aan militaire oefeningen die simuleerden wat er gedaan moest worden als er oorlog uitbrak. Dit hield in dat Britse bommenwerpers snel genoeg de lucht in moesten om ervoor te zorgen dat een Russische aanval kon worden afgeweerd door een grootschalige tegenaanval. Er was geen echte verwachting dat bommenwerperbemanningen terug zouden komen van deze missies, noch dat er veel terug te vinden zou zijn.
Als je altijd gevoelens van dreigend gewelddadig onheil hebt, dan kunnen nucleaire “afschrikking” en de “logica” van wederzijds verzekerde vernietiging je echt helpen floreren. Voor iedereen is het waarschijnlijk beter om te proberen een wereld te bouwen waarin onze collectieve “veiligheid” niet in stand wordt gehouden door het dreigende gebruik van wapens die in een oogwenk hele steden kunnen wegvagen.
Kunnen we de voordelen van kernenergie los van de mogelijke bijdrage aan een nieuwe nucleaire wapenwedloop beoordelen, die de mensheid opnieuw onder een dreigende catastrofe zou kunnen plaatsen die de beschaving beëindigt? Dat zouden we kunnen, maar dat zou waanzin zijn.
U kunt, en voorstanders van kernenergie zoals Dutton doen dat ook, allerlei nieuwe technologieën en ontwerpen bedenken die kernenergie zogenaamd geheel risicoloos maken. Kerncentrales zouden in theorie kunnen worden gevoed met thorium in plaats van uranium, waardoor een aantal problemen van giftige vervuiling en afval die de kernenergiesector vandaag de dag teisteren, zouden worden opgelost. Maar geen van de nieuwe, zogenaamd schone en veilige technologieën waar voorstanders van kernenergie over praten, bestaat vandaag de dag in enige vorm die bijna is geïmplementeerd. Het enige pad dat beschikbaar is voor een kernenergie-enthousiasteling is hetzelfde, vuile, giftige, met uranium gevoede pad dat al bestaat sinds het begin van het nucleaire tijdperk.
En dat pad bewandelen zal extreem langzaam en verbijsterend duur zijn. De nieuwe kerncentrale Hinkley C die momenteel in Groot-Brittannië wordt gebouwd, is met meer dan een decennium vertraagd en zal naar verwachting tegen de tijd dat deze begin jaren 2030 wordt geopend, ongeveer $ 90 miljard kosten. Om kernenergie daadwerkelijk een significante bijdrage te laten leveren aan het oplossen van de klimaatcrisis, zou je duizenden nieuwe energiecentrales moeten bouwen tegen een kostprijs van vele biljoenen dollars.
Er zijn betere opties.
Hernieuwbare energie is veel goedkoper om te bouwen en te gebruiken dan kernenergie, en het heeft als bijkomend voordeel dat het de wereld niet op een pad naar de apocalyps brengt. Er zijn uitdagingen die moeten worden aangepakt, zoals de noodzaak om grootschalige energievoorraden te bouwen (batterijen, pompwaterkracht, groene waterstof, enzovoort) om de intermitterende beschikbaarheid van hernieuwbare energiebronnen zoals wind en zon te compenseren. Als we het hebben over het uitgeven van biljoenen dollars aan nieuwe energie-infrastructuur, lijkt dit echter zeer goed haalbaar.
Kunnen we de nachtmerrie van Australië’s nucleaire toekomst voorkomen voordat het echt begint? Dat zal een serieuze strijd vergen. We moeten ons niet alleen zorgen maken over Dutton, maar ook over de Labor Party die, door ons te laten tekenen voor de AUKUS-deal, de eerste stappen op het nucleaire pad heeft gezet.
Bron: redflag.org.au