![](https://focus-wtv.tv/wp-content/uploads/2024/07/Screenshot-2024-07-09-at-10.01.41E280AFAM.png)
Jane McAlevey was een vriendin en een kameraad en ik kan niet geloven dat ze er niet meer is. Nadat ze de afgelopen jaren zo vaak de strijd tegen haar kanker had gewonnen, dacht ik tot het einde toe dat ze een manier zou vinden om het weer te verslaan. Zoals een gemeenschappelijke vriend me gisteren sms’te: “Jane was als een superheld, het leek erop dat als iemand de dood kon verslaan, zij het was.”
Jane — organisator, schrijver en docent — zal voortleven in de tienduizenden organisatoren over de hele wereld die zich inzetten voor diepgaande organisatiemethoden. Maar net als zoveel andere mensen in wat Jane liefkozend haar “stam” noemde, vind ik het vreselijk dat ze weg is. Ze had de beweging zoveel meer te bieden. En ze had graag de dag gezien waarop arbeiders op de schaal wonnen waarvan ze wist dat ze ertoe in staat waren.
In plaats van de onmogelijke taak te ondernemen om Janes leven in een paar alinea’s samen te vatten, wil ik graag een paar gedachten delen over wat Jane volgens mij gezegd zou willen hebben en een paar punten over haar nalatenschap die misschien over het hoofd worden gezien.
Ten eerste weet ik zeker dat ze wil dat ik iedereen vraag zich direct aan te melden voor Organizing for Power (O4P) in januari 2025, het gratis, zes weken durende internationale trainingsprogramma dat ze heeft opgericht om de basisbeginselen van organiseren te leren, van het identificeren van leiders tot het in kaart brengen van werkplekken tot het voeren van effectieve één-op-één-gesprekken over organiseren. Jane was er terecht van overtuigd dat werknemers de macht hadden om de maatschappij radicaal te transformeren en dat deze beproefde tactieken de centraal mechanisme om dat potentieel werkelijkheid te maken.
Het allerbeste wat u kunt doen om Jane te eren, is u inschrijven voor een cursus Organizing for Power (O4P) – of haar klassieke werk lezen Geen sluiproutes: organiseren voor macht in het nieuwe vergulde tijdperk — en ga dan naar buiten en organiseer je collega’s.
Dit brengt me bij het tweede punt waarvan ik weet dat Jane wil dat ik het noem. Het maakte haar helemaal gek dat sommige linkse mensen in de Verenigde Staten en daarbuiten beweerden dat de organiserende aanpak die ze voorstond ‘top down’, ‘antidemocratisch’ of ‘bureaucratisch’ was. In feite heb ik in een van onze laatste gesprekken veel tijd besteed aan het overtuigen van haar dat het haar kostbare resterende tijd niet waard zou zijn om een antwoord te schrijven op zulke critici.
In tegenstelling tot beweringen dat Jane te veel nadruk legde op het agentschap van betaalde medewerkers, was haar project van het afgelopen decennium om de methoden van deep organizing niet alleen te verspreiden naar fulltime organisatoren, maar naar zoveel mogelijk gewone mensen. Zoals ze volhield in een interview dat ik met haar deed aan het begin van de pandemie, was de aanpak die in haar boeken en in O4P werd onderwezen “een methode van werken die je effectief kunt doen, gepositioneerd binnen of buiten [the rank and file].” Het cruciale punt voor haar was of je vertrouwen had in de intelligentie en de vechtcapaciteiten van werkende mensen, en of je dienovereenkomstig “mensen opleidde.” Van het transformeren van je vakbond tot het bevorderen van klassenpolitiek, geloofde ze, “echt goed organiseren is echt goed organiseren.”
Een deel van de reden dat ze dit punt wilde verduidelijken — en dit is een deel van haar nalatenschap dat misschien over het hoofd wordt gezien — is dat Jane, naast veel andere dingen, een toegewijde linkse was. Hoewel ze de spot dreef met het sektarisme, de bekrompenheid en de ineffectiviteit van een groot deel van de socialistische linkerzijde, was Jane, in haar eigen woorden, een “kleine c communist.” Dit was belangrijk. Ze begreep niet alleen hoe belangrijk het is om de nieuwe generatie radicalen van vandaag te overtuigen van serieuze organisatie, maar haar horizon was nooit beperkt tot het winnen van specifieke campagnes, of zelfs tot het revitaliseren van de arbeidersbeweging. Wat ze bovenal wilde, en wat ze geloofde dat realistisch gezien kon gebeuren als onze kant “serieuzer werd”, was dat arbeiders de macht zouden grijpen. Deze overtuiging — dat werkende mensen de economie en het land konden en moesten runnen — voedde Jane’s buitengewoon intense toewijding aan wat ze letterlijk beschouwde als de klassenstrijd.
Jane was bovenal een lerares. Zo verwoordde ze het in dat interview aan het begin van de pandemie: “Voor mij is de vraag of je je rol als organisator ziet als fundamenteel het geven van radicale politieke educatie.”
Ik denk dat het Janes rol als docent was die haar uniek maakte. Natuurlijk was ze ook een briljante organisator en strateeg; er is niemand anders ter wereld die je liever aan je zijde zou hebben in een zware strijd. Maar ze heeft de organiserende traditie die ze aanhing zeker niet uitgevonden; dit waren vaardigheden, zoals ze altijd benadrukte, die ze “leerde van buitengewone mentoren in de echte traditie van de oude 1199 [union].”
Wat Jane’s impact zo bijzonder maakte, was haar vermogen — en haar verlangen — om deze tools aan een zo breed mogelijk publiek te bieden. Talloze leiders van de huidige arbeidersbeweging werden getraind door haar geschriften en cursussen. Als het ging om het onderwijzen van de basisprincipes van het opbouwen van macht voor de arbeidersklasse, was niemand zo duidelijk of zo overtuigend.
Haar woorden droegen het gewicht van iemand die extreem zware campagnes had gevochten en gewonnen. Maar ik denk ook dat ze zo’n briljante leraar was omdat ze er zo intens in geloofde dat arbeiders konden winnen, en je kon niet anders dan overtuigd worden. Jane’s vertrouwen in werkende mensen was aanstekelijk. En, zoals elke geweldige organisator, wist Jane hoe ze dat vertrouwen een self-fulfilling prophecy kon maken.
De afgelopen weken heb ik me enigszins getroost met de gedachte dat wanneer de arbeiders eindelijk de miljardairs verslaan, er veel toasts uitgebracht zullen worden ter ere van Jane. Maar het is een tragedie dat ze niet lang genoeg heeft mogen leven om deze wereld te zien ontstaan — en om te helpen leiden.
Bron: jacobin.com