![](https://focus-wtv.tv/wp-content/uploads/2024/05/7569552404179229708.jpeg)
Als je een fan bent van vakbonden, is er de laatste tijd veel om enthousiast over te zijn. Stakingen en strijdlust zijn toegenomen, de publieke steun voor de arbeidersklasse bereikt een hoogtepunt en de vooruitzichten voor nieuwe organisaties zijn beter dan ze in decennia zijn geweest.
Helaas blijven de wetgevende fortuinen van Labour, ondanks al dit goede nieuws, zwak. Als de Protect the Right to Organize (PRO) Act wordt aangenomen, zou dit misschien wel de meest omvattende hervorming van het arbeidsrecht sinds de jaren veertig zijn. Het wetsvoorstel omvat een hele reeks maatregelen om het gemakkelijker te maken een vakbond te vormen en over een eerste contract te onderhandelen. Maar de PRO Act is vastgelopen in het Congres, en het is moeilijk om een wereld te zien waarin de Democraten op korte termijn een filibuster-proof meerderheid in de Senaat kunnen verzamelen.
Dit heeft de arbeidersbeweging in Vermont, gesteund door de nieuwe hervormingsleiding van de AFL-CIO, er niet van weerhouden om hun eigen versie van het wetsontwerp te winnen. Op 9 mei keurde de Senaat van Vermont de PRO Act goed, en deze gaat nu met een vetovrije meerderheid naar het bureau van de gouverneur. Hoewel niet identiek aan de federale versie, is de wetgeving van Vermont een klinkende overwinning voor de staatsarbeiders.
De Vermont PRO Act (S. 102) verbiedt bijeenkomsten met geboeid publiek, een versleten werkgeversinstrument voor het verspreiden van anti-vakbondspropaganda en intimidatie. Werknemers in de publieke sector zullen zich kunnen organiseren met neutraliteit bij kaartcontroles, waardoor ze het vaak oneerlijke en onnodig langdurige verkiezingsproces voor vakbonden kunnen overslaan door een eenvoudige meerderheid van de werknemers in een onderhandelingseenheid vakbondskaarten te laten ondertekenen. Belangrijk is dat het wetsvoorstel ook de collectieve onderhandelingsrechten zal uitbreiden naar huishoudelijk personeel dat historisch gezien is uitgesloten door de Amerikaanse arbeidswetgeving.
Deze overwinning was het product van jarenlang werk van vakbondshervormers, wat een paradigmaverschuiving teweegbracht in de manier waarop de arbeidersbeweging van de staat met de politiek omging. De arbeidersbeweging in Vermont heeft een masterclass aangeboden over hoe activisten hun staatsarbeidsraden kunnen veranderen in knooppunten voor organisatie en voertuigen voor diepgaande wetshervormingen.
De goedkeuring van de Vermont PRO Act kan niet los worden gezien van het project van hervorming van de Vermont AFL-CIO, dat activisten de afgelopen vijf jaar hebben nagestreefd. In Opstandige Arbeid, auteur en Vermont AFL-CIO-president van 2019–2023 David Van Deusen beschrijft de stervende staat waarin de raad jarenlang heeft geleefd.
De meeste vakbondsleden wisten niet dat de Staatsraad bestond, terwijl vergaderingen en congressen slaperige aangelegenheden waren. Nadat hij hoorde dat de conventie van 2017 slechts twintig afgevaardigden telde, nauwelijks genoeg om één eettafel te vullen, besloot Deusen een lei voor nieuw leiderschap te organiseren.
De Verenigde! Er werd een plan gevormd rond een platform dat prioriteit gaf aan nieuwe organisatie, betrokkenheid van gewone vakbondsleden, selectievere steun van gekozen functionarissen en een Green New Deal. In 2019 veertien United! Er werden kandidaten gekozen, die alle topfunctionarisbanen en een meerderheid in de raad van bestuur wonnen.
De nieuw gemachtigde hervormers gingen meteen aan de slag in een golf van activiteiten die hielpen bij het opbouwen van relaties voor de toekomst. Toen de International Association of Machinists Local 2704 direct na de verkiezingen in staking ging, mobiliseerde de raad op grote schaal steun. De lokale bevolking had niet deelgenomen aan de conventie van de Staatsraad van 2019, maar na deze ervaring met stakingssteun stuurden ze afgevaardigden naar de conventie van 2020.
Het bestuur stemde ervoor om het geld dat traditioneel werd besteed aan het inhuren van externe lobbyisten te bestemmen voor een bank van parttime organisatoren. Dit nieuwe organiserende personeel hielp de raad zinvolle middelen te verstrekken aan campagnes van vakbonden als United Food and Commercial Workers Local 1459, American Federation of Teachers Local 3203 en American Federation of State, County, and Municipal Employees Local 1674. In de nasleep van COVID Op 19 november nam de verjongde staatsraad het voortouw bij het organiseren van autokaravanen om weerstand te bieden aan de bezuinigingen op gemeentelijk niveau.
Hoewel de bouwsector de reputatie had conservatiever te zijn, was de progressieve United! Het leiderschap was in staat vertrouwen en geloofwaardigheid op te bouwen door lokale campagnes te steunen die voor hen belangrijk waren. Ze werkten met succes samen met de branche om in drie steden verantwoorde contractverordeningen door te voeren. Deze wetten vereisen dat aannemers een gangbaar loon betalen voor alle grote bouwprojecten in de stad, waardoor vakbondsaannemers een voordeel krijgen in het aanbestedingsproces.
Coalitievorming buiten de traditionele vakbonden stond ook centraal in de nieuwe visie van de staatsraad. De AFL-CIO uit Vermont werkte samen met Migrant Justice, een organisatie die de werknemers van melkveehouderijen zonder papieren in de staat vertegenwoordigt, aan hun Milk with Dignity-campagne gericht op de Hannaford-supermarktketen. Ze bewandelden ook vakkundig de delicate lijn van het ondersteunen van lokale klimaatgroepen en maakten tegelijkertijd duidelijk dat ze zich inzetten voor het behoud van goede vakbondsbanen in de energiesector.
Misschien wel de meest transformerende verandering die de Verenigde! Het instellen van leiderschap was een heroverweging van de manier waarop de arbeidersbeweging van de staat zich bezighield met de electorale politiek. In 2019 werd een politieke top bijeengeroepen om het onvermogen van de raad te evalueren om de wetgevende macht op het gebied van de belangrijkste prioriteiten van de arbeidsmarkt te bewegen, onder de noemer ‘No More Politics as Usual’.
Na een openhartige en creatieve discussie nam de raad een resolutie aan waarin drie wetgevende prioriteiten werden geschetst: neutraliteit bij kaartcheques, een minimumloon van $ 15, en robuuste handhaving van wetten op het gebied van de verkeerde classificatie van werknemers.
Stoutmoedig werd in de resolutie ook gesteld dat elke politieke partij die deze prioriteiten niet steunde, te maken zou krijgen met een tweejarig goedkeuringsmoratorium voor elke kandidaat in het Vermont House en de Senaat. Hoewel er vooruitgang werd geboekt op het gebied van een leefbaar loon en de verkeerde classificatie van werknemers, ging de Democratische leiding niet over tot kaartcontrole, waardoor het moratorium in werking trad.
In de jaren die volgden sloot de AFL-CIO uit Vermont zich aan bij de democratisch socialistisch georiënteerde Progressieve Partij, waarbij zij bij de algemene verkiezingen van 2020 voor het eerst haar volledige programma onderschreef. Deze gedurfde zet gaf de Democraten in Vermont een duidelijke boodschap dat ze niet langer op de steun van de arbeidersbeweging konden rekenen als ze de agenda van de arbeidersbeweging niet actief doordrukten.
Met de oprichting van een brede, op de arbeidsmarkt gerichte coalitie en een politieke klasse op achterstand, was de staatsraad klaar om te strijden voor neutraliteit op het gebied van kaartcheques als onderdeel van de Vermont PRO Act.
De Pass the Vermont PRO Act-coalitie werd gevormd met de steun van het grootste deel van de arbeidersbeweging in de staat, samen met gemeenschapsorganisaties zoals Migrant Justice, Rural Vermont, Central Vermont DSA en 350 Vermont.
Gekozen leiders van de staatsraden woonden persoonlijk lokale vakbondsvergaderingen bij om het belang te benadrukken van het helpen van niet-vakbondswerkers via dit wetsvoorstel. Arbeiders kwamen naar het Capitool voor lobbydagen en persconferenties, met getuigenissen van niet-vakbondswerkers die bijeenkomsten met geboeid publiek meemaakten terwijl ze zich probeerden te organiseren. Teamsters Local 597, hoewel geen onderdeel van de AFL-CIO, mobiliseerde zijn leden om brieven te sturen en te bellen.
Maar de gemeente was ook creatief. De organisatoren maakten reclame voor de wetgeving tijdens contradansen, een soort volksdansevenement dat populair is in Vermont. De Vermont Green FC, een plaatselijke voetbalclub, organiseerde een arbeidsavond met de staat AFL-CIO. Er werd een filmavond georganiseerd in het staatshuis met Ken Loach’s Brood en rozen.
Het was voorspelbaar dat de lokale zakenklasse zich mobiliseerde in een poging het wetsontwerp te verwerpen, waarbij de Kamer van Koophandel er drie keer tegen getuigde. Maar ze waren in de verdediging gegaan zonder geloofwaardige argumenten die weerklank konden vinden bij het publiek. Zoals Liz Medina, uitvoerend directeur van de AFL-CIO van Vermont, in haar opiniestuk beschrijft, bracht de Kamer het lachwekkende idee naar voren dat de Vermont PRO Act werkgevers ervan zou weerhouden om diversiteits-, gelijkheids- en inclusietrainingen te organiseren.
De goedkeuring van de Vermont PRO Act heeft de weg geëffend voor de groei van vakbonden in de staat. Vermont heeft de vakbondsdichtheid de afgelopen jaren onder de Verenigde Naties al vergroot! leiderschap, iets wat maar heel weinig andere staten zijn gelukt.
De arbeidersbeweging in Vermont heeft aangetoond dat er ondanks de stagnatie van de politiek op nationaal niveau substantiële mogelijkheden voor verandering bestaan op staatsniveau. Net zoals we getuige zijn van de hervorming van eens sluimerende vakbonden in militante vechtmachines, kunnen staatsarbeidsraden ook worden getransformeerd en bewapend om de elite van het bedrijfsleven te verslaan en grote winsten te behalen voor de werkende bevolking.
Bron: jacobin.com