![](https://focus-wtv.tv/wp-content/uploads/2023/09/33WD8F7-highres-1695604913.jpg)
De monsters worden maandag naar een nieuw laboratorium in het Johnson Space Center van de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie in Houston gevlogen.
Een NASA-ruimtecapsule met daarin het grootste bodemmonster dat ooit van het oppervlak van een asteroïde is verzameld, is zeven jaar na de lancering van de missie in de woestijn van Utah geland.
“We hebben een landing!” Dat maakte Flight Control zondag bekend.
De kauwgomvormige capsule, die uren eerder werd vrijgegeven door het robotachtige ruimtevaartuig OSIRIS-REx toen het moederschip binnen een straal van 108.000 km (67.000 mijl) van de aarde passeerde, landde in een aangewezen landingszone ten westen van Salt Lake City tijdens de enorme Utah Test van het Amerikaanse leger. en trainingsbereik.
De monsters worden maandag naar een nieuw laboratorium in het Johnson Space Center van NASA in Houston gevlogen. Het gebouw herbergt al bijna 400 kg aan maanstenen die ruim een halve eeuw geleden door de Apollo-astronauten zijn verzameld.
Wetenschappers schatten dat de capsule minstens een kopje puin bevat van de koolstofrijke asteroïde die bekend staat als Bennu, maar dat weten ze pas zeker als de container wordt geopend.
Japan, het enige andere land dat asteroïdemonsters terugbracht, verzamelde ongeveer een theelepel van een paar asteroïdemissies.
De hoofdwetenschapper van de missie, Dante Lauretta van de Universiteit van Arizona, zal de monsters naar Texas vergezellen. De opening van de container in Houston over een paar dagen zal “het echte moment van de waarheid” zijn, gezien de onzekerheid over de hoeveelheid die erin zit, zei hij voorafgaand aan de landing.
OSIRIS-REx verzamelde zijn exemplaar drie jaar geleden van Bennu, een kleine asteroïde die in 1999 werd ontdekt. De ruimtesteen wordt geclassificeerd als een ‘near-earth object’ omdat hij elke zes jaar relatief dicht bij onze planeet passeert. De kans op een impact wordt klein geacht.
Er wordt aangenomen dat Bennu bestaat uit een losse verzameling stenen, zoals een puinhoop. Het meet 500 meter (1.600 voet) in doorsnee, waardoor het iets breder is dan het Empire State Building, hoog maar klein vergeleken met de Chicxulub-asteroïde, die ongeveer 66 miljoen jaar geleden de aarde trof en de dinosauriërs uitroeide.
![INTERACTIEF - NASA osiris rex landt bijgewerkt op 25 september-1695624724](https://www.aljazeera.com/wp-content/uploads/2023/09/INTERACTIVE-Nasa-osiris-rex-lands-updated-September-25-1695624724.png?w=770&resize=770%2C769)
Oerrelikwie
Net als andere asteroïden is Bennu een overblijfsel uit het vroege zonnestelsel. Omdat de huidige chemie en mineralogie vrijwel onveranderd zijn sinds de vorming 4,5 miljard jaar geleden, bevat het waardevolle aanwijzingen voor de oorsprong en ontwikkeling van rotsachtige planeten zoals de aarde.
Het kan zelfs organische moleculen bevatten die lijken op de moleculen die nodig zijn voor het ontstaan van microben.
Monsters die drie jaar geleden zijn teruggestuurd door de Japanse missie Hayabusa2 vanuit Ryugu, een andere asteroïde die zich in de buurt van de aarde bevindt, bleken twee organische verbindingen te bevatten. Dit ondersteunt de hypothese dat hemellichamen zoals kometen, asteroïden en meteorieten die de vroege aarde bombardeerden de jonge planeet met de fundamentele ingrediënten voor het leven.
OSIRIS-REx werd gelanceerd in september 2016 en bereikte Bennu in 2018. Vervolgens bracht hij bijna twee jaar door in een baan om de asteroïde voordat hij zich dichtbij genoeg waagde om op 20 oktober 2020 met zijn robotarm een monster van het losse oppervlaktemateriaal te pakken.
Het ruimtevaartuig vertrok in mei 2021 uit Bennu voor een cruise van 1,9 miljard kilometer terug naar de aarde, inclusief twee banen rond de zon.
Ongeveer 13 minuten voor de landing raakte de capsule de bovenste atmosfeer met een snelheid van 35 keer de geluidssnelheid en gloeide roodgloeiend terwijl hij naar de aarde stortte. Verwacht werd dat de temperatuur in het schip 2.800 graden Celsius (5.000 graden Fahrenheit) zou bereiken.
Parachutes werden aan het einde van de afdaling ingezet, waardoor de capsule werd vertraagd tot ongeveer 17 kilometer per uur (11 mijl per uur) voordat deze zachtjes op de woestijnbodem van het noordwesten van Utah viel.
Een herstelteam van wetenschappers en technici stond klaar om de capsule op te halen en om te bevestigen of de integriteit van het schip en de binnenste bus met het asteroïdemateriaal behouden bleven tijdens de terugkeer en landing. Ze wilden het monster ongerept en vrij van aardse besmetting houden.
Bron: www.aljazeera.com