![](https://focus-wtv.tv/wp-content/uploads/2023/10/henry-sugar-1.png)
Toen ik las dat schrijver-regisseur Wes Anderson nog een Roald Dahl-bewerking deed, dit keer de fantasy-fantasie uit 1977 Het prachtige verhaal van Henry SugarIk besloot het alleen te bekijken omdat ik 2009 leuk vond Fantastische meneer Foxzijn eerdere Dahl-inspanning, zo veel. Dat is de enige film van Wes Anderson waar ik nog steeds een grote voorliefde voor heb, nu ik zo verzuurd ben door zijn werk dat het zelfs de herinnering aan hem verpest heeft. De Koninklijke Tenenbaums voor mij.
Ik hoopte op weer een heerlijke en inventieve stop-motion-animatiefilm in de trant van Fantastische meneer FoxMaar Het prachtige verhaal van Henry Sugar is gewoon weer een reguliere live-action Wes Anderson-film. Dit is met negenendertig minuten korter dan de meeste en is de eerste van vier korte film-aanpassingen die Anderson voor Netflix heeft moeten maken. De Zwaan, VergifEn Rattenvanger. Maar Hendrik Suiker is hetzelfde oude, hetzelfde oude voor Anderson: acteurs uit de A-lijst die op een ironische, uitgestreken manier declameren voor de camera, mooi gekleurde productieontwerpelementen die in en uit scènes glijden zoals theaterflats, en vertelde flashbacks die een nestkastverhaal creëren – binnen een verhaalstructuur. Je weet hoe het gaat.
“In zekere zin lijkt het bijna meer op een kleine theatrale presentatie die we hebben gevonden om te filmen”, vertelde Anderson aan verslaggevers op het filmfestival van Venetië, waar Hendrik Suiker ging in première. Hij beweert dat het “jaren had geduurd om te beslissen hoe het verhaal zou worden opgenomen.”
Dit is vreemd, aangezien Anderson het verhaal benadert zoals hij dat altijd doet, op de meest Wes-Andersoniaanse manier die mogelijk is. Je zou denken dat het gewoon weer een dag op de kantooropname zou zijn Het prachtige verhaal van Henry Sugar.
Hendrik Suiker met Ralph Fiennes, die de hoofdrol speelde in Anderson’s Het Grand Boedapest Hotel, waarin hij Roald Dahl zelf speelt terwijl hij het proces vertelt. Maar eerst moet hij ons vertellen over Dr. Chatterjee (Dev Patel) en Dr. Marshall (Richard Ayoade), die een vreemde ontmoeting hadden met Imdad Khan (Ben Kingsley), een man die studeerde onder de teruggetrokken Grote Yogi (ook Ayoade) en trainde zichzelf zien zonder zijn ogen te gebruiken. Dr. Chatterjee schrijft een verslag van Khan’s opmerkelijke leven dat op een dag door Henry Sugar wordt gevonden, terwijl hij zich verveelt op een feest in een landhuis.
Benedict Cumberbatch speelt dit titelpersonage, getypeerd als een rijke, gevoelloze klootzak gekleed in mooie pakken. Hij wil altijd rijker worden en is een fervent gokker die geïnspireerd raakt door het lezen van het verhaal van Dr. Khan. Het doel van Sugar is om het lezen van gedachten onder de knie te krijgen bij het spelen van kaarten, zodat hij vals kan spelen en meer geld kan winnen.
Hoe dan ook, op dit punt zullen mensen die van Wes Anderson-films houden, dit ook leuk vinden Het prachtige verhaal van Henry Sugaren mensen die dat niet doen, zullen dat ook niet doen.
Bij het publiceren Hendrik Suiker op het filmfestival van Venetië haalde Anderson de krantenkoppen over de recente controverse over Roald Dahl. Penguin Random House had edities van Dahl’s boeken uitgebracht, zoals Matilda En James en de grote perzik waarbij enkele van de gemenere opvattingen van de auteur met betrekking tot geslacht, ras en fysieke verschijning zijn weggevaagd. Dit omvatte woorden als ‘dik’ en ‘gek’. De publieke verontwaardiging was zo groot dat de uitgever aankondigde hetzelfde Dahl-boek later dit jaar onbewerkt opnieuw uit te brengen, ‘in ‘klassieke’ vorm.
“Zeker, niemand die geen auteur is, zou iemands boek moeten aanpassen. Hij is dood”, zei Anderson over het censureren van Dahls werk.
Traditionalist Anderson breidde zijn bezwaren uit:
Als je mij vraagt of Renoir een van zijn foto’s mag bijwerken, zou ik nee zeggen. Het is klaar. . . . Ik wil niet eens dat de kunstenaar zijn werk wijzigt. Ik begrijp de motivatie ervoor, maar ik zit op de school waar we, als het werkstuk klaar is, eraan deelnemen. We weten het. Dus ik denk dat als het klaar is, het klaar is.
Het punt is dat niet alle kunsten hetzelfde zijn, en dat schilderen – waarbij het origineel het fetisjobject is – een ander geval is dan een geschreven werk (of een film), dat eindeloos kan worden gekopieerd met niemand anders dan een Verzamelaar van zeldzame boeken die zich bekommert om de stand van zaken, zoals eerste edities. Is het dan echt zo erg als er ook versies met bowdler-versies verschijnen, zolang de ‘klassieke’ werken van Dahl beschikbaar zijn? Moeten we er kostbaar over zijn?
Persoonlijk heb ik een hekel aan ingekleurde films. Maar ik moet toegeven: wat was er zo’n grote controversiële brouhaha in de jaren tachtig, toen Ted Turner dreigde elk meesterwerk van zwart-witfilms uit te brengen in die afschuwelijke pasteltinten van roze en geel en poederblauw waar kleurmakers de voorkeur aan geven, is niet erg gebleken. Als een of andere yutz de ingekleurde versie van wil bekijken Het is een geweldig leven met Kerstmis, als iedere cinefiel kan zien dat de zwart-witversie duizend keer beter is, nou ja – maakt dat werkelijk uit in het geheel van de dingen?
Ik moet ook toegeven dat het een onaangename schok is om afschuwelijk racistische en antisemitische verwijzingen te lezen in oude Agatha Christie-mysteries en PG Wodehouse-romans. En hoewel ik denk dat het een goede zaak is om ontmoetingen met het verleden te hebben die ons laten zien hoe het verleden is geweest, hoe afschuwelijk het over het algemeen ook was, zou ik het N-woord net zo snel niet zien opduiken in een van mijn favoriete boeken. Wodehouse-verhalen.
Maar misschien haat ik Wes Anderson op dit punt zo erg dat als hij beweert dat het omhoog is, ik zeg dat het omlaag is, en als hij zegt dat het dag is, zeg ik dat het nacht is.
En door deze inmiddels obsessieve antipathie te erkennen, beloof ik dat ik de rest van Wes Andersons Roald Dahl-aanpassingen niet zal bespreken wanneer ze uitkomen. Ik kan ze al zien zonder mijn ogen te gebruiken, net als Imdad Khan Het prachtige verhaal van Henry Sugar.
Bron: jacobin.com