![](https://focus-wtv.tv/wp-content/uploads/2024/01/GettyImages-1951283772-trump-feat.jpg)
Republikeinse presidentskandidaat en voormalig president Donald Trump tijdens een campagnebijeenkomst op 21 januari 2024 in Rochester, NH
Amerikaanse presidentsverkiezingen zijn binair. Ofwel een Democraat ofwel een Republikein wint. Niemand anders.
De presidentsverkiezingen van 2024 zullen gaan tussen Joe Biden en Donald Trump. Het maakt niet uit hoeveel Amerikanen andere kandidaten wensen, dat is de keuze.
Kandidaten van derden winnen niet, kunnen niet winnen; ze stelen alleen stemmen van de reguliere Republikeinse of Democratische kandidaat met wie ze het nauwst verbonden zijn. Ze helpen de kandidaat aan de andere kant van het politieke spectrum.
Dit jaar stemmen progressieven die op een kandidaat van een derde partij stemmen, of helemaal niet stemmen, in werkelijkheid op Trump.
In 1992 voerde Ross Perot een van de belangrijkste campagnes van derden in de Amerikaanse geschiedenis, waarbij hij bijna 20 procent van de stemmen won. De ondernemer uit Dallas voerde campagne als een volkse populistische conservatief, een enigszins gek klinkende begrotings- en handelshavik met een cv van een miljardair – een soort voorloper van Trump, maar zonder racisme, fascisme en criminaliteit. Perot kreeg miljoenen stemmen van ontevreden Republikeinen die boos waren over de bereidheid van president George HW Bush om compromissen te sluiten met de Democraten in het Congres over belastingen. Toen Bush zich in 1988 kandidaat stelde voor het presidentschap, was een van zijn belangrijkste campagnebeloften het niet verhogen van de belastingen; zijn omkering toen hij eenmaal in functie was, voedde de opkomst van Perot. Perots sterke optreden in 1992 zorgde voor de verkiezing van Bill Clinton, waardoor de Democraten voor het eerst sinds Jimmy Carter terugkeerden naar het Witte Huis.
Ik heb verslag gedaan van de campagne van Ross Perot uit 1992 voor de Los Angeles Times, en de ervaring overtuigde mij ervan dat kandidaten van derden, waarvan zij weten dat het nutteloze presidentiële biedingen zijn, lanceren om hun ego te bevredigen of omdat zij wrok koesteren tegen een van de belangrijkste kandidaten en hopen hun belangen te schaden. campagnes.
In het geval van Perot was het allebei. Hij had een enorm ego. Ik zag die kant van hem tijdens een interview tijdens de lunch, toen ik een van zijn valse beweringen over zijn zakelijke achtergrond in twijfel trok. Perot staarde me woedend aan, haalde toen zijn portemonnee tevoorschijn, gooide hem op tafel en zei luid dat hij met al het geld dat erin zat zou wedden dat hij gelijk had. Ik lachte en vertelde hem dat ik niet zoveel geld had als hij.
Een andere belangrijke drijvende factor voor Perot was zijn bittere haat tegen Bush en de familie Bush, die hij zag als rijke noordelijke tapijtzakken en niet als echte Texanen. Gedurende de hele campagne spuide Perot vreemde complottheorieën over Bush en andere Republikeinse functionarissen.
Perot beëindigde abrupt zijn presidentiële bod in juli 1992, net toen hij onder echte kritiek begon te komen. Vreemd genoeg herstartte hij zijn campagne in oktober, net op tijd om deel te nemen aan de presidentiële debatten op televisie. Bijna elke keer hielpen de acties van Perot Clinton; hij stopte met de race op het moment dat de succesvolle Democratische Nationale Conventie in New York ten einde liep, waardoor de natie verbijsterd werd en Clintons positie als het enige alternatief voor Bush werd verstevigd. Toen Perot in oktober weer aan de race deelnam, weerhield hij Bush ervan het momentum terug te winnen. Perot liep in 1996 opnieuw met minder succes, maar deed nog steeds pijn aan de Republikeinse kandidaat Bob Dole.
Donkere Eeuw ZELF
Geen van de kandidaten van derde partijen zal dit jaar waarschijnlijk in de buurt komen van Perots stemtotaal van 1992, maar het is mogelijk dat een combinatie van linkse stemmen voor kandidaten van derde partijen en een lage opkomst onder jonge progressieven vanwege een antipathie tegen Biden zou de Democratische zittende president in een handvol kritische staten schade kunnen berokkenen en zijn herverkiezingsbod kunnen verpesten. Dat zou Trump terug in het Witte Huis brengen.
Voor alle duidelijkheid: een progressief die niet stemt, of die bij de algemene verkiezingen stemt op Robert F. Kennedy Jr. of Cornel West of Jill Stein – of wie dan ook die No Labels als kandidaat opwerpt – stemt op Donald. Troef.
Een Trump-presidentschap betekent de terugkeer van een wraakzuchtige maniak naar het Witte Huis, vastbesloten om iedereen te vernietigen die zijn machtswellust en ambitie om een Amerikaanse dictator te worden in de weg staat. Het betekent het overwicht van een gestoorde Republikeinse MAGA-agenda, wreder en giftiger dan ooit tevoren, een agenda die een donker tijdperk voor de Verenigde Staten zal inluiden.
Die agenda zou waarschijnlijk grote oorlogen in het buitenland en cultureel fundamentalisme in eigen land met zich meebrengen. MAGA-wereld wil oorlogen met China en Mexico. Trump en zijn aanhangers zouden ongetwijfeld de volledige Israëlische overname van de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever, en de ontheemding van miljoenen Palestijnen, steunen. Hij zou een Russische overwinning steunen door de Amerikaanse hulp aan Oekraïne stop te zetten; waarschijnlijk zou een terugtrekking van de VS uit Europa volgen, samen met een Russische invasie van de Baltische staten.
Ondanks dat hij erkent dat dit slechte politiek zou zijn, zou Trump vrijwel zeker een volledig, landelijk verbod op abortus steunen en waarschijnlijk ook de eisen van de christelijke fundamentalisten onderschrijven om voorbehoedmiddelen te verbieden, samen met een landelijk verbod op boeken. Zijn assistenten roepen al op tot de oprichting van concentratiekampen voor immigranten, terwijl hij duidelijk heeft gemaakt dat hij zijn politieke tegenstanders, journalisten en andere dissidenten wil vervolgen en gevangen zetten.
Als president zou hij nog honderden rechters benoemen die gretig een einde zouden maken aan het stemrecht voor minderheden. En uiteraard zou Trump verdergaan waar hij was gebleven tijdens zijn laatste ambtstermijn en de staatskas plunderen. De tweemaal afgezette en viermaal aangeklaagde Trump zweert al dat hij het ministerie van Justitie zal politiseren om aan zijn talloze juridische problemen te ontsnappen. Amerika zal onderworpen worden aan een regering die in de ban is van blanke christelijke nationalisten, die niet geloven in de scheiding van kerk en staat.
Bovenal is Trump duidelijk ongeschikt voor het presidentschap, of voor welke leiderschapsrol dan ook. Hij spuugt voortdurend bedreigingen en haat op sociale media. Veel van zijn voormalige adviseurs zijn het er nu over eens dat hij niet in een positie zou moeten zijn om bevelen te geven aan het Amerikaanse nationale veiligheidsapparaat.
Ze hebben gelijk. Trump vormt een existentieel gevaar voor de Verenigde Staten.
Progressieven mogen niet dezelfde fout maken die Ernst Thälmann in 1932 maakte. Thälmann, de leider van de Duitse Communistische Partij, zag de reguliere liberalen als zijn vijanden, en daarom hebben centrum en links nooit hun krachten gebundeld tegen de nazi’s. Thälmann heeft de beroemde uitspraak gedaan dat ‘sommige nazi-bomen niet mogen worden toegestaan een bos van sociaaldemocraten te overschaduwen, die hij spottend ‘sociaalfascisten’ noemde.
Nadat Adolf Hitler in 1933 aan de macht kwam, werd Thälmann gearresteerd. Hij werd in 1944 op bevel van Hitler in het concentratiekamp Buchenwald neergeschoten.
Bron: theintercept.com