![](https://focus-wtv.tv/wp-content/uploads/2023/12/GettyImages-1800221026.jpg)
Sinds Israël zijn aanval op Gaza begon, hebben instellingen en staatsvertegenwoordigers in heel Australië zich aangesloten bij hun tegenhangers over de hele wereld in een poging de steun voor Palestina te beperken en te delegitimeren. De campagne begon in de dagen onmiddellijk na de Israëlische vergelding in Gaza, nadat de eerste pro-Palestijnse mars door het stadscentrum van Sydney naar het Opera House trok.
New South Wales (NSW) Labour-premier Chris Minns reageerde door te beloven toekomstige acties stop te zetten en pro-Palestijnse demonstranten te belasteren, waarbij hij beweerde dat ze “bewezen hebben dat ze niet vreedzaam zijn.” De liberale leider van NSW, Mark Speakman, voelde een kans om de retoriek van Minns tegen de Labour-staatsregering te keren en eiste daarop dat de NSW-secretaris voor multiculturalisme, Mark Buttegieg, zou worden ontslagen nadat zijn zoon een pro-Palestijnse bijeenkomst had bijgewoond. Speakman ging zelfs zo ver dat hij suggereerde dat Buttigieg zijn zoon zou verloochenen. De volgende dag riep federale oppositieleider Peter Dutton op tot de deportatie van zogenaamde antisemitische demonstranten.
Desondanks hebben wekelijkse demonstraties in heel Australië tientallen en soms honderdduizenden bezoekers getrokken, waarbij deze pogingen om protesten tegen de oorlog van Israël te verbieden terzijde werden geschoven.
Als gevolg hiervan hebben institutionele elites – waaronder de politieke klasse, maar ook het media-, journalistieke, academische en kunst establishment – hun aandacht gericht op uitingen van solidariteit met Palestina door mensen die onder hen werken of die banden hebben met instellingen die zij financieren. En zij hebben deze bewegingen in de eerste plaats gerechtvaardigd door iedereen die zich tegen Israël uitspreekt als antisemitisch af te schilderen.
In Melbourne heeft het machtige advocatenkantoor Arnold Bloch Leibler de financiële toezeggingen aan het non-profit kunstdistrict Collingwood Yards en de National Association for the Visual Arts (NAVA) ingetrokken. Hun overtreding? Inheemse kunstenaars van Collingwood Yards maakten borden waarin ze kritiek uitten op de Israëlische kolonisatie, terwijl NAVA een open brief steunde die werd gepubliceerd door het linkse literaire tijdschrift Land die premier Anthony Albanese en minister van Kunst Tony Burke bekritiseerden omdat ze weigerden Israëlische oorlogsmisdaden te veroordelen.
Op dezelfde manier hebben honderden journalisten die voor het ABC werken, Guardian Australiëde Sydney Morning Herald, de Leeftijd en Schwartz Media ondertekenden een open petitie. Het veroordeelde Israëls onderdrukking van “nieuwsgaring en persvrijheid” en riep journalisten op om Israëls bombardement op Gaza onbevooroordeeld te verslaan.
Beheerders van de Sydney Morning Herald en de Leeftijd reageerde door de journalisten die hadden getekend, te schorsen van verdere berichtgeving over het conflict, terwijl het ABC en Guardian Australië senior redacteuren waarschuwden het personeel voor verdere publieke kritiek op Israël. De Australisch veroordeelde de petitie – waarin werd opgeroepen tot “het ter verantwoording roepen van de machtigen” – als een “anti-Israëlische brief”, waarin oppositie tegen het zionisme of de staat Israël wordt verward met antisemitisme.
Misschien wel het meest spraakmakende voorbeeld van censuur op pro-Palestijns protest concentreerde zich rond drie acteurs van de Sydney Theatre Company (STC). Tijdens de ovatie voor de openingsavond van Tsjechov De MeeuwHarry Greenwood, Megan Wilding en Mabel Li droegen keffiyehs uit solidariteit met de bevolking van Gaza. De acteurs hadden de traditionele Palestijnse sjaals gekregen van Violette Ayad, een aan de STC gelieerde Palestijnse kunstenaar wiens familie tijdens de crisis ontheemd en vermoord is.
Onmiddellijk na de ovatie ging een beeld van de in keffiyeh geklede acteurs viraal, waarna STC werd overspoeld met e-mails en telefoontjes waarin het gezelschap werd beschuldigd van antisemitisme binnen de hele instelling. Veel van deze pro-Israëlische klanten vroegen om terugbetaling van tickets, abonnementen en donaties. Na een campagne onder leiding van de Australisch – wat, in de woorden van journaliste Laura Tingle, “de volledige macht van het establishment voor media- en kunstfinanciering” naar voren bracht – STC veroordeelde publiekelijk de drie actoren.
Het loont de moeite om de STC-zaak nader te bekijken, die een microkosmos is van de veel grotere inspanningen van het westerse liberale establishment om de solidariteit met Palestina te hekelen en de oppositie tegen het zionisme met antisemitisme te verwarren.
Na het protest van Greenwood, Wilding en Li werd a virale open brief van een directeur van het Sydney Jewish Museum, Daniel Grynberg, online verspreid. Grynberg schreef als “beschermheer, abonnee, supporter en medereiziger van de Sydney Theatre Company gedurende meer dan 35 jaar” om STC te beschuldigen van het negeren van “Israëlisch lijden” en van het doen van “Precies niets” om de Joden “zich gesteund te laten voelen”. Vervolgens minister van schaduwkunst Paul Fletcher wakkerden de vlammen nog verder aan op Sky News, waarin hij het gebaar van Greenwood, Wilding en Li afkeurde als “een steunbetuiging aan de moordzuchtige, terroristische misdadigers van Hamas.”
Dagen later nam een van de belangrijkste donoren en bestuursleden van STC, Judi Hausmann, ontslag en schreef dat ze “buitengewoon teleurgesteld” was dat STC de castleden niet had gecensureerd, en verklaarde dat haar ontslag “noodzakelijk was omdat ik een Jood ben.” Een tweede invloedrijke donor en bestuurslid, Alex Schuman, volgde met zijn eigen ontslag. Als reactie hierop annuleerde STC het doordeweekse optreden van de show, verontschuldigde zich publiekelijk en eiste dat de acteurs hun politiek van het podium zouden laten voor de rest van de show.
In zijn verontschuldiging beweerde STC dat “wanneer ons publiek een productie bijwoont, zij de inhoud van dat stuk en alleen dat stuk gaan ervaren.” Dit valt op door zijn oppervlakkige opvatting van live theater. Een liveoptreden is immers gevuld met gemiste verlichtingswachtrijen, onduidelijke lijnen, defecte kostuums, kapotte rekwisieten, defecte decormechanismen en variatie per optreden. En dit zijn slechts enkele van de manieren waarop de echte wereld onbedoeld de fictieve wereld van een show binnendringt. Tijdens de ovatie is dit nog meer het geval. Het is geen epiloog of aanvulling op de voorstelling; in plaats daarvan is de ovatie een moment waarop de acteurs applaus ontvangen zoals zijzelf. Het gaat noodzakelijkerwijs verder dan de inhoud van het stuk.
En sowieso is het onmogelijk om een live theatervoorstelling te beperken tot alleen de inhoud van een toneelstuk – en zowel STC als het publiek weten dat. STC’s versie van De Meeuw werd bijgewerkt en gepromoot als een “eigentijdse, moedige en duister grappige nieuwe aanpassing.” Het is absurd om je voor te stellen dat het mogelijk is de politiek hier buiten te houden – of Tsjechov ook buiten.
In een van de weinige publieke verklaringen die de acteurs steunden, verdedigde Louise Adler, een kunstvoorvechtster en huidig directeur van Adelaide Writer’s Week, het “recht van de kunstenaar om een mening te hebben” tijdens de gordijnoproep. Ze somde een litanie op van voorbeelden op het snijvlak van politiek en kunst, waarbij ze die van Picasso noemde Guernica en Goya’s De rampen van de oorlog, evenals de vele schrijvers die tijdens de Spaanse Burgeroorlog partij kozen. En de tussenkomst van Adler was des te krachtiger omdat haar grootvader, Simon Adlersztejn, in Auschwitz stierf, waarna haar eigen vader, Jacques, zich bij het Franse verzet voegde. Adlers uitgebreide familie aan moederskant werd inderdaad vermoord tijdens de Holocaust. Voor Adler maakt deze geschiedenis het noodzakelijk om de verschrikkingen in Gaza onder ogen te zien en ‘niet weg te kijken’, zoals de wereld deed tijdens de Holocaust.
Misschien wel het allerbelangrijkste is dat Adler op behendige wijze de manier blootlegde waarop aanhangers van Israëls etnische zuiveringscampagne de bezorgdheid over antisemitisme hebben bewapend. Toen Laura Tingle van ABC vroeg of de zorgen van het STC-publiek gecentreerd moesten worden, antwoordde Adler door te vragen waarom deze toeschouwers zich beledigd voelden. Zoals zij het karakteriseerde, nam een groep acteurs een publiek standpunt in, en als reactie daarop riepen rijke ‘captains of industry’ verontwaardiging vanuit hun comfortabele stoelen met airconditioning.
Toen ze verwees naar ‘captains of industry’, zinspeelde Adler op een cruciaal punt over de STC-controverse. De opschudding over het protest van Greenwood, Wilding en Li – en de reactie van STC – werd niet veroorzaakt door de publieke opinie, maar eerder door rijke figuren uit het establishment wier macht over de reputatie, het functioneren en de financiering van culturele instellingen de afgelopen jaren is gegroeid.
Tijdens de COVID-19-recessie voorkwam STC een faillissement dankzij 23 miljoen dollar aan overheidsfinanciering. De gestage stroom van publieke middelen heeft zich voortgezet en wordt nu in belangrijke mate ondersteund door particuliere donaties die bijna 30 procent van de inkomsten uitmaken. Tegelijkertijd wordt STC ook geconfronteerd met claims voor hogere lonen van toneelschrijvers en acteurs.
Voor STC fungeert dit als een krachtige motivator om de toenmalige regering en welgestelde rechtse donoren gunstig te stemmen, zelfs als dit betekent dat de rechten van haar acteurs en de intellectuele en artistieke integriteit van het gezelschap moeten worden opgeofferd.
Aan het einde van het boekjaar 2022-2023 boekte STC zijn eerste overschot in vijf jaar, dat $ 44.000 bedroeg. Maar zelfs dit schamele overschot was afhankelijk van 10 miljoen dollar aan overheidsfinanciering en 3,8 miljoen dollar van donoren. Zonder deze fondsen zou STC een tekort van $13,87 miljoen hebben gerapporteerd.
STC weet dit en in de jaarrekening voor 2022 erkende de Raad van Bestuur de afhankelijkheid van het bedrijf van externe steun en bevestigde het zijn engagement dat “deze trend van steun zich zou moeten voortzetten.”
De donateurs van STC worden beheerd door Stichting STC. De stichting wordt geleid door een directoraat van machtige bedrijfsleiders en entertainmentprofessionals, waaronder onder meer Hugo Weaving, Mia Wasikowska, Tim Minchin en, tot voor kort, Judi Hausmann en Andy Schuman, de twee bestuursleden die ontslag namen nadat de acteurs hun werk hadden gedaan. protest.
Kortom, STC maakte zich geen zorgen over het vervreemden van het theaterpubliek. Het maakte zich zorgen over het vervreemden van rijke, conservatieve donoren, vertegenwoordigd door het bestuur van de STC Foundation.
Op dezelfde dag van de STC-verontschuldiging schreef STC-directeur en voormalig voorzitter Ian Narev een opiniestuk waarin hij een ondertekende verklaring tegen haat prees, waarin meer dan zeshonderd Australische leiders uit het bedrijfsleven, de politiek, de sport en de gemeenschap deelnamen. Wat voorspelbaar ontbreekt in de verklaring – en in het commentaar van Narev – is elke veroordeling van Israëls etnische zuiveringscampagne in Gaza of de bezetting van Palestina. In plaats daarvan was de verklaring een gemeenplaats die zich verzette tegen ‘racisme in al zijn vormen’. Het is niet verwonderlijk dat het rapport een beweerde “stijging van 482 procent in antisemitische incidenten” aanhaalde [that] heeft de kusten van Australië veroverd.”
Gezien de voortdurende pogingen om de oppositie tegen Israël te verwarren met antisemitisme, zijn deze en soortgelijke verklaringen in feite een poging om morele sancties te geven aan de censuur van protesten en toespraken uit solidariteit met de Palestijnse slachtoffers.
En nu opiniepeilingen in heel Australië wijzen op steun voor een staakt-het-vuren onder alle politieke partijen, wordt het nut van deze stappen duidelijk. Omdat ze het offensief van Israël niet openlijk kunnen rechtvaardigen, kunnen de institutionele elites het pro-Israëlische standpunt van Australië alleen maar verdedigen door degenen die zich uitspreken het zwijgen op te leggen. Het is een soort ingebouwde chantage-hefboom die in een oogwenk kan worden geactiveerd, waardoor institutionele elites de macht krijgen om elk teken van steun voor de Palestijnse gerechtigheid als antisemitisch aan te merken. En het feit dat dit alles verwoord wordt in het lexicon van het kleine liberale antiracisme is een bewijs van diep cynisme.
Maar dit alles is in lijn met het duidelijk geformuleerde buitenlandse beleid van Israël. Zoals Abba Eban, de eerste permanente vertegenwoordiger van Israël bij de Verenigde Naties, beweerde, lijden critici van Israël aan een “fundamenteel complex. . . van schuldgevoelens over het Joodse voortbestaan.” Daarom, zo betoogde hij, een van de ‘belangrijkste taken van iedereen [Israeli] dialoog met de niet-Joodse wereld” moet bewijzen dat kritiek op de Israëlische politiek identiek is aan antisemitisme.
Bron: jacobin.com